D'Pigúiça huet mëtt an der Nuecht d'Aen opgemaach an eppes gesinn.
Ënnert dem Bett, am Schiet, louch en Aarm, laang a weech, dee virausgestreckt war. Méi hannen e grousse, däischtere Klump, ganz zerknaut, mat engem Stéck dran, dat wéi en Ouer ausgesinn huet. D'Pigúiça huet d'Decke bis un d'Schnëss gezunn. Hir bloe Aen goufen ronn wéi zwee Méint.
„Fofuxo“, huet si geflüstert, mat der dënnster Stëmm, déi si hat. „Et ass e Monster ënner mengem Bett.“ De Fofuxo, deen am Bettchen niewendrun geschlof huet, ass ganz lues opgestan. Hien huet d'Aen gerubbelt an dohin gekuckt, wou si higewisen huet.
„Hmm“, sot hien. „Tatsächlech. Do ass eppes.“ D'Pigúiça huet d'Decke méi fest gegraff. Si hat gehofft, hie géif soen, et wier näischt. Mee de Fofuxo war e éierleche Frënd, an éierlech Frënn soen net, et wier näischt, wann een eppes gesinn huet.
„Weess de, wat mir mat engem Geheimnis maachen?“, huet hie gefrot. „Mir kucken et vu no un. Zesummen. Mat engem Liicht.“ Hien huet ganz liis op d'Fënster gepfaff, an e Glühwiermchen ass erakomm, giel blénkend. Et huet sech um Fofuxo seng Schnëss gesat, wéi eng kleng Täschelampe.
Déi zwee hunn sech gebéckt. D'Pigúiça ass virop gaangen, mee ganz no um Fofuxo. E Schrëtt. En anere Schrëtt. D'Liichtchen ass ëmmer méi no un de Schiet komm. Du ass d'Liicht do ukomm. An d'Monster gouf zu eppes anescht.
Deen laangen Aarm war eng gestreifte Strëmp, nëmmen eng, déi d'Pigúiça moies dohi geheit an vergiess hat. De zerknautene Klump war de bloe Mantel, deen op en Hausschouh gefall war. An d'Ouer war d'Kapuz vum Mantel, op d'Säit geklappt.
D'Pigúiça huet laang gekuckt. Duerno huet si e klenge Laacher duerch d'Nues gelooss, e bëssi nervös. Duerno e méi grousse. Duerno e sou grousse, datt si de Mond huet misse bedecken, fir d'Noperen net opzewecken. „Et ass eng Strëmp!“, huet si geflüstert a gelaacht. „Ech hat Angscht virun enger Strëmp!“ „Eng ganz laang Strëmp“, sot de Fofuxo, eescht. „Déi kéint jidderee verschrecken.“
„Däerf ech hir en Numm ginn?“ „Natierlech.“ D'Pigúiça huet nogeduecht. „Här Strëmpelchen. An de Mantel ass d'Madame Kapuzchen.“
Si hunn de Mantel gefaalt, d'Strëmp an d'Schouflad geluecht, an de Glühwiermchen ass nach eng Ronn duerch d'Zëmmer geflunn, éier en op d'Fënster zeréck ass, a gutt Nuecht geblénkt huet.
D'Pigúiça huet sech an d'Bett geluecht an huet elo d'Plaz ënnert dem Bett just nach als eng däischter, eidel Plaz gesinn, wéi all aner. D'Angscht war fort, am Liicht vum Glühwiermchen geschmolt.
„Fofuxo?“ „Jo?“ „Merci, datt s de mat mir gekuckt hues.“ „Ëmmer“, sot hien an ass an säi Bettchen zeréckgaangen.
D'Pigúiça huet am Däischteren geschmunzelt. Si huet d'Aen zougemaach. D'Zëmmer war roueg a sécher, a si ass séier ageschlof.
