Um Moien vum Impfdag ass d'Pigúiça mat Päiperleken am Bauch erwächt. Vun deene, déi net fléien, déi just ëmmer am Krees dréinen.
„Haut ginn mir bei den Doktor Bigode“, sot de Fofuxo. „Just fir ze kucken, ob s de gutt wiisst.“
„Ech wuessen super!“, sot d'Pigúiça. „Et brauch ee kee Kucken. Ech gleewen et.“ An si huet sech hannert engem Farn verstoppt, deen net emol hallef hire Schwanz verstoppt huet. De Fofuxo huet net gelaacht. Hien huet sech niewent si gesat a e bëssi gewaart.
„Angscht ze hunn ass normal“, sot hien. „Ech hat se och schonn.“ „Du?“, huet d'Pigúiça gefrot a gekuckt, duerch d'Bliedere. „Jo. Ech hat geduecht, d'Praxis wier eng Plaz voller komeschen Saachen. Mee et ass just eng Plaz, wou ee fir eis suergt.“
D'Pigúiça huet déif Loft geholl, ass aus dem Farn erauskomm a gaangen, ganz no um gëllene Fell vun hirem Frënd.
D'Praxis vum Doktor Bigode war an enger ronner Bibliothéik, mat Regaler a Boggen a Bicher mat Flilleken, déi ënner dem Plafong geflunn sinn. Den Doktor war e Schnauzer mat ronne Brëllen an engem wäisse Baart, dee gewackelt huet, wann hie geschwat huet.
„Moien, Pigúiça! Éier alles anescht weisen ech dir déi eenzel Saachen.“ Hien huet dat kleent Liichtchen gewisen, dat bannen an d'Ouer kuckt. Hien huet dat Stethoskop gewisen, dat d'Häerz héiert. D'Pigúiça huet dem Fofuxo säi Häerz héieren: tum, tum, tum. Et war dat rouegst Geräisch op der Welt.
„An elo d'Impfung“, sot den Doktor. „Dat ass e séiere Stach, esou grouss wéi e Nieser. Wëlls de en Trick? Kuck op dat glänzegt Buch um Buedem a zielt, wéi vill Bicher fléien.“
D'Pigúiça huet gekuckt. D'Buch, dat opgeschloen louch, huet geblénkt wéi e Stéck Mound. Si huet ugefaangen ze zielen. „Eent, zwee, dräi...“ De Fofuxo huet hir Patt gehalen. „Véier!“, sot d'Pigúiça. „Doktor, et sinn véier Bicher mat Flilleken!“
„Ganz gutt“, sot den Doktor Bigode. „An ech sinn och schonn fäerdeg.“ „Schonn?“ „Schonn.“ D'Pigúiça huet de Mond opgerappt. Si hat just e bëssi gespuert, e liichten Nieser, an dat war et. „Just dat?“
„Just dat. Du wars ganz couragéiert. Courage heescht net, keng Angscht ze hunn, Pigúiça. Courage heescht, Angscht ze hunn an et trotzdem ze maachen.“
Si krut e glänzege Stäerchen-Autocollant, fir op d'Patt ze kleeben. Um Wee heem huet si den Autocollant de Wolleke gewisen, an d'Wolleke hunn gelaacht.
Owes, am Bettchen, huet d'Pigúiça un den Dag geduecht. D'Päiperleken am Bauch waren fort, eent nom aneren. Et ass just e gemittlecht Waarmt bliwwen.
„Wärend s de schléifs“, huet de Fofuxo geflüstert, „léiert d'Impfung dech ze schützen.“
D'Pigúiça huet de Stär op hirer Patt ugekuckt, deen geblénkt huet. Tum, tum, tum, huet hiert Häerz gemaach, ganz lues. A mat deem rouegen Toun ass si ageschlof.
