Mëtten an der Nuecht ass d'Pigúiça op eemol erwächt.
Et war Zeltnuecht op der Wiss. Déi ganz Bande huet am Gras geschlof, ënnert de Stären. D'Bolota huet lues geschnarcht, mat hire grousse Oueren als Decken. Den Tico war zesummegerullt wéi e klengt Bréitchen. D'Nina huet mat enger Patt iwwer der Nues geschlof, huet gedreemt a mam Schwanz gewackelt.
Mee d'Häerz vun der Pigúiça huet séier geklappt, bomm bomm bomm. Si huet sech ganz lues ronderëm gekuckt, fir sécher ze sinn, datt si wierklech do war, op der Wiss, an net méi am Dram.
Si ass op de Spëtzte vun hire Patten bis bei de Fofuxo gaang an huet hir Nues u säin Ouer gedréckt. „Fofuxo... bass de wakereg?“
„Elo jo“, sot hien, an huet een A opgemaach. Seng Aen waren gëllen, roueg wéi ëmmer. „Wat ass lass?“
„Ech hat e béisen Dram. Ech war an engem donkele Bësch verluer. D'Blummen hunn net geäntwert, wann ech no koum. An ech hunn de Wee heem net fonnt.“
De Fofuxo huet net gelaacht an huet och net gesot, et wier Quatsch. Hien ass lues opgestan an huet si ganz fest gedréckt, esou wéi een, deen een ganz zoudeckt. D'Pigúiça ass do dran bliwwen, schéi waarm, bis dat bomm bomm bomm méi lues ginn ass.
„Weess de, wat ech maachen, wann ech e béisen Dram hunn?“, huet de Fofuxo gefrot. „Ech wiesselen d'Enn.“
„Geet dat?“
„Jo. Maach d'Aen zou a gi nees an de Bësch aus dem Dram. Mee elo lauschter: eng ganz kleng Blumm erwächt a seet Moien. Dunn nach eng. An nach eng. A si ginn eng no der anerer hell, wéi e Wee vu Liichtercher.“
D'Pigúiça huet d'Aen zougemaach. Si konnt et gesinn. D'Blumme sinn eng no der anerer hell ginn an hunn e blénkege Wee um Buedem vum Bësch gemaach.
„An um Enn vum Wee“, sot de Fofuxo, „wien waart do?“
D'Pigúiça huet geschmunzelt. „Du. An d'Bolota, an den Tico, an d'Nina. A jiddereen zelt ënnert de Stären.“
„Genee wéi elo“, sot de Fofuxo.
D'Pigúiça huet d'Aen opgemaach an eropgekuckt. Den Himmel war voller Stären, an all hunn ausgesinn, wéi wa si just fir si géife blénken. Si huet sech tëscht déi grouss Patte vum Fofuxo gekuschelt, de Kapp u seng Broscht geluecht an huet u sengem Häerz gelauschtert, bomm... bomm... bomm..., ganz lues. An dës Kéier, wéi si ageschlof ass, huet den Dram direkt mam schéinen Enn ugefaangen.
