Plitsch. Plitsch. Plitsch, platsch.
Et huet gereent, zanter d'Pigúiça erwächt war. Et huet am Geméisgaart gereent, et huet op d'Daach gereent, et huet op de roude Ball gereent, deen am Haff vergiess louch. Souguer d'Wolleke vun Dogavios, déi soss ëmmer laachen, hunn ausgesinn, wéi wa si nach vill Aarbecht virun sech hätten.
„Wéini hält et op?“, huet d'Pigúiça gefrot, d'Nues un d'Fënster gedréckt.
„Wann d'Wolleken alles gegoss hunn“, sot de Fofuxo, deen um Teppech louch.
„A wéini si se fäerdeg?“
„Wa se fäerdeg sinn.“
D'Pigúiça huet geschnauft. Si ass bis bei d'Dier gaang. Zeréck bei d'Fënster. Nees bei d'Dier. Si huet sech op de Réck geluecht, all véier Patten an der Luucht. „Mir ass langweileg. Wann et reent, gëtt et näischt ze maachen. Guer näischt.“
Grad dunn ass e risege gréngen Schiet dobaussen opgetaucht. Klapp, klapp, huet e risegen Nol un der Fënster gemaach. Et war den Dracao, pitschnaass vum Kapp bis bei de Schwanz, mat hänkende Flilleke wéi e futtise Prabbeli.
„Entschëllegt, datt ech stéieren“, sot hien ganz lues, e bëssi geschummt. „Kann ech hei op der Veranda waarden, bis de Reen ophält?“
Hie war vill ze grouss fir eranzekommen. Dofir hunn d'Pigúiça an de Fofuxo d'Fënster opgemaach, an den Dracao huet de Kapp op d'Fënsterbänk geluecht, drëpsend. D'Pigúiça huet hir Decke geholl an huet him d'Spëtzt vun der Nues gedréchent, dat war dat Eenzegt, wat erapasst.
„Dracao, weess du e Spill fir Reendeeg?“, huet d'Pigúiça gefrot.
Hien huet nogeduecht. „Drëpsen-Course. Jiddereen sicht sech en Drëps op der Fënster eraus. Deen, deen als Éischt ënnen ukënnt, gewënnt.“
D'Pigúiça huet sech en décken Drëps erausgesicht. De Fofuxo en dënnen. Den Dracao dee gréissten vun allen. D'Drëpse si krumm erofgelaf, hunn ugehalen, sech mat aneren zesummegedoen a sinn op eemol erofgerutscht. Jiddereen huet geruff an ugefeiert. Duerno hunn si Forme an de Wolleke gesicht: en Hues, eng Taart, e Schong. An den Dracao war esou frou, datt hien ugefaangen huet ze liichten, ganz hell, an déi gro Stuff gouf gréng a gëllen.
Wéi de Reen endlech opgehalen huet, ass d'Pigúiça an de Gaart gaang. D'Pulle hunn de rosa Himmel gespigelt, an do uewen hunn d'Wolleken nees gelaacht, mat midden, zefriddene Gesiichter. Den Dracao huet mat engem Laachen Äddi gesot an ass heem geflunn, an huet kleng Glëtzerdrëpse falen gelooss.
Owes koum de Reen zeréck, mee elo ganz lues. Plitsch... plitsch... platsch... D'Pigúiça huet aus hirem Bettchen gelauschtert. Et war, wéi wann een hir e Schlofliddche séngt. Plitsch... plitsch... A si ass ageschlof.
