D'Knachelchen war blo, aus Plüsch, mat engem Fleck um Ouer. Et war net dat gréisst Spillsaach vun der Pigúiça, an och net dat schéinst. Mee et war hiert léifst. Et huet all Nuecht mat hir geschlof an all hir Geheimnisser héieren.
Deen Nomëtteg huet d'Pigúiça um Feld gespillt, ass Päiperleken nogelaf, huet sech am Gras gerullt, an éischt, wéi et Zäit war heem ze goen, huet si et gemierkt: hir Patt war eidel.
„Mäi Knachelchen!“, huet si geruff. „Et ass fort!“ D'Kinn huet ugefaangen ze zidderen. D'Tréinen hunn hir bloe Aen gefëllt, an d'Pigúiça huet gekrasch, mëtten um Feld, wärend de rosa Himmel däischter gouf.
De Fofuxo ass komm, huet sech niewent si gesat a gewaart, ouni eppes ze soen, bis d'Kräische manner gouf. „Et deet wéi, gell?“, sot hien. „Ganz vill“, huet d'Pigúiça gesnifft. „Et ass mäi Frënd. An ech hunn et verluer.“
„Dat mécht jo traureg“, sot de Fofuxo. „Wëlls de probéieren, et ze fannen? Ech kennen en Trick.“ „Wéi een?“ „Mir otmen dräimol. Duerno erënnere mir eis Schrëtt fir Schrëtt, wou s de haut ganz waars. D'Knachelchen muss an enger vun dëse Plazen sinn.“
D'Pigúiça huet geotemt: eng, zwou, dräi. De Kapp gouf méi kloer, wéi d'Waasser vun engem Baach, nodeems de Schlamm sech gesat huet.
„Moies war et bei mir am Bett“, sot si. „Duerno hunn ech et an de Bësch matgeholl... Duerno sinn ech op de Bam geklommen... Duerno hunn ech mech bei eng riseg Blumm geluecht an...“ „An?“, huet de Fofuxo gefrot. „An ech hu mer d'Bienen ugekuckt! Do war et!“
Déi zwee sinn an de Bësch gaangen, tëscht de Pinnen duerch, mat der Sonn schonn ganz déif tëscht de Bierger. Si sinn bei déi risegen Blumm komm.
An do war e klengt, traurigt Déierchen, ganz zesummegerullt, direkt op der Blumm, an et huet eppes Bloes gehalen, dat méi grouss war wéi et selwer. „Mäi Knachelchen!“, sot d'Pigúiça.
D'Déierchen huet de Kapp opgehuewen. Et war e Mariekéiwerchen, mat naasse Aen. Et huet Lili geheescht. „Ech hunn et fonnt“, sot d'Lili, ganz liis. „Ech hunn et moies fonnt. Ech wollt et der Besëtzerin bréngen, mee et war ze schwéier, an ech wousst net, wou si wunnt. Ech sinn hei bliwwen an hu gewaart, bis een kënnt.“
D'Pigúiça huet gespuert, wéi hir Broscht waarm gouf. Si huet d'Knachelchen virsiichteg geholl an ganz fest ëmarmt. „Merci, Lili. Du hues de ganzen Dag drop opgepasst.“
„Wëlls de eis muer besichen?“, huet de Fofuxo invitéiert. D'Mariekéiwerchen huet fir d'éischte Kéier geschmunzelt. Et ass op de Réck vum Fofuxo geklommen, an déi dräi sinn ganz roueg heemgaangen, wéi déi éischt Stären erschéngt sinn.
Déi Nuecht huet d'Pigúiça mam Knachelchen an den Äerm geschlof. Si huet geduecht, datt et am Häerz wéi deet, wann een eppes Léiwes verléiert. Mee otmen, sech erënneren a roueg sichen hëlleft, de Wee zeréck ze fannen.
D'Knachelchen huet all Geheimnisser vum Dag héieren. An d'Pigúiça ass ageschlof.
