
Wäit ewech vun Dogavios, hannert ville Mierer, gëtt et eng Insel aus Äis, Vulkaner a klenge behaarte Päerd. Si heescht Island. Am Wanter do weist d'Sonn sech just e bësselchen a geet gläich nees schlofen.
„A wat maache si am Däischteren?“, huet d'Pigúiça gefrot, mat grousse Aen. De Fofuxo huet geschmunzelt. Hien hat alles an engem Buch gelies.
„Um Chrëschtowend schenke sech d'Famillje do géigesäiteg Bicher“, huet hien erzielt. „Duerno rullt sech jiddereen an eng Decke, hëlt e waarme Gedrénks a liest d'ganz Nuecht. Si nennen dat Jólabókaflóð. Dat heescht Chrëschtbuchfluet.“
D'Pigúiça huet probéiert, den Numm nozemaachen, a koum bei „jóla-bóla-flóti“. Si huet et trotzdem gär. „Eng Fluet vu Bicher! Maache mir dat hei och?“
An esou ass et gaangen. All Welpe vun der Grupp huet e Buch fir een aneren erausgesicht. D'Bolota huet e Kachbuch agepaakt, natierlech. Den Tico huet e Buch iwwer Verstopp ausgewielt. D'Nina e Lidderbuch.
D'Pigúiça war onsécher. Wat sollt si dem Fofuxo ginn? Du huet si hiert Liiblingsbuch aus dem Regal geholl, dat mat de Stären, mat engem ofgenotzten Deckel, well si et sou dacks opgemaach hat. „Dëst hei hunn ech scho vill Mol gelies“, sot si. „Dofir ass e Stéckelchen vu mir dran.“
Um Nomëtteg virum Chrëschtowend hu sech all am Gaart am Bësch getraff, wou dat Grousst Buch wunnt: e risegt Buch, ëmmer opgeschloen, mat Zeechnunge vu Patten, Wolleken, Drëpsen a Stären op de Säiten. Op Dogavios geet et mat Glitzer un, wann een haart virliest.
D'Pigúiça an de Fofuxo si sech hannert dat Grousst Buch niewenteneen higesat a hunn zesumme eng Geschicht iwwer e Stär gelies, deen de Wee heem verluer hat. Bei all Säit sinn Glitzere vun der Loft opgestan, an d'Beieche sinn virwëtzeg ronderëm geflunn, wéi wa si wollte matliesen.
Duerno koum den Austausch. De Fofuxo huet dem Pigúiça säi Paquet opgemaach an d'Schnëss un den ofgenotzten Deckel geluecht. „Elo weess ech, wat deng Liiblingssäit ass“, sot hien. „Et ass déi, déi vu selwer opgeet.“ D'Pigúiça huet gelaacht. Et war wierklech esou.
An de Fofuxo huet hir e brandneit, klengt Buch ginn, iwwer e Husky, dee am Schnéi gewunnt huet a blo Aen hat. „Genee wéi ech!“, huet si geruff.
Owes ass jiddereen heem a säi Bett gaangen, esou wéi d'Famillje a Island. D'Pigúiça huet sech an hir Decke gerullt, mat enger Schossel waarmer Mëllech niewendrun an dem neie Buch opgeschloen um Schouss.
Si huet déi éischt Säit gelies. Déi zweet. Op der drëtter hunn d'Buschtawen ugefaangen ze danzen, ganz lues. D'blo Aen goufen schwéier, schwéier.
D'Buch ass opgeschloe bliwwen op hirem Bauch, an et ass eropgaangen an erofgaangen, eropgaangen an erofgaangen, wéi e klengt Boot.
A du? Wéi e Buch géifs de gär op esou enger Nuecht kréien? Wiel e ganz schéint, a looss et nieft dir schlofen.
