
BUM! Léim Pigúiça chomh hard sin gur bhuail a cluasa an tsíleáil. PÁ! PÁ-PÁ-PÁ! Agus in aon neomat amháin, bhí sí faoin mbord sa chistin, cruinnithe, a heireaball idir a lapaí.
Oíche Athbhliana a bhí ann i nDogavios. Thall i gcearnóg an bhaile, bhí na coileáin mhóra ag scaoileadh tinte ealaíne chun ceiliúradh a dhéanamh. Bhí na tinte álainn, lán de dhath. Ach bhí siad torannach. An-torannach.
Chrom Fofuxo go mall agus luigh sé ar an urlár, lasmuigh den bhord. Níor tharraing sé Pigúiça amach. D'fhan sé ansin, in aice léi. “Baineadh geit asat, nach ea?”
“Tá mo chluasa ag cur pian orm,” a ghearán sí. “Agus tá mo bholg ag léim leo.” “Tá sé sin nádúrtha,” arsa Fofuxo. “Cloiseann madraí go han-mhaith. Sin an fáth go bhfuil an torann níos airde fós dúinn. Ní maith liomsa é ach an oiread.”
Chuir Pigúiça súil amach. “Tusa freisin?” “Mise freisin. Ach tá cúpla cleas agam. An bhfuil fonn ort iad a fhoghlaim?” Chlaon sí, le barr a smut amháin.
“An chéad chleas: cluasa cosanta.” Thóg Fofuxo caipín olla Phigúiça, an ceann gorm le pompón, agus chuir sé go cúramach thar a cluasa é. Chuaigh an torann níos faide uaidh, níos maolaithe, amhail is dá mbeadh sé ar an taobh eile de chluasán.
“An dara cleas: fuaim istigh níos mó ná an fhuaim lasmuigh.” Agus thosaigh sé ag crónán go bog, hmm, hmm, hmmmm, port an-mhall. Chrón Pigúiça leis. Bhí sé greannmhar: nuair a chanadh sí, stop a croí ag rith.
“An tríú cleas: fanacht gar dóibh siúd a bhfuil grá againn dóibh.” D'éirigh Pigúiça aníos ó bhun an bhoird agus chuir sí í féin isteach i gcíoch chlúmhach Fhofuxo. Bhí sé te ansin agus boladh an bhaile air.
Lean na tinte ealaíne ar feadh tamaill eile. BUM. Hmm, hmm. PÁ. Hmm, hmm. Agus go tobann, stop siad. Bhí an baile ciúin. Ní raibh le cloisteáil ach clocha an ghairdín ag canadh, go han-íseal, mar is gnách.
“An rachaimid amach?” a ghlaoigh Fofuxo. Chuaigh an bheirt acu amach agus shuigh siad sa mhachaire bláthach, in aice leis an gcrann, ag breathnú ar spéir ghlé na bliana nua.
Ansin trasnaigh réalta mhór an spéir, go mall, ag fágáil rian poncaithe solais ina diaidh, mar a tharraingíonn duine le cailc. Ní dhearna sí aon torann. Gíog ná gíog.
“Féach!” a chogar Pigúiça. “Tine ealaíne nach ndéanann BUM!” Rinne Fofuxo gáire. “Is í mo rogha féin í. Iarr mian don bhliain nua.”
Dhún Pigúiça a súile agus d'iarr sí go ciúin: go mbeadh duine in aice le gach duine a bhfuil eagla torainn air, ag crónán.
Ansin d'fhill siad isteach. Luigh sí ina leaba, fós sa chaipín, agus chrón sí an chuid eile den phort: hmm, hmm, hmmmm. Níos moille agus níos moille. Go dtí gur éirigh an hmm ina mhéanfach, agus an mhéanfach ina chodladh.
