Plop! Thit an síol beag isteach i bpoll beag sa ghairdín. Chlúdaigh Pigúiça an chré lena lapaí, thug sí dhá phlab bheaga ar a barr, agus shuigh sí lena thaobh, a súile ar leathadh. “Anois éireoidh sé ina bhláth,” ar sise.
D'fhan sí nóiméad. Faic. D'fhan sí dhá nóiméad. Faic. D'fhan sí go dtí gur tháinig Fofuxo le harán meala. “Níor tháinig an bláth amach fós?” a d'fhiafraigh sé.
“Níor tháinig. Tógann sé an-fhada. An bhfuil an síol ina chodladh, meas tú?” “Sílim go bhfuil,” arsa Fofuxo. “Codlaíonn síolta tamall sula bhfásann siad.”
An lá dár gcionn, dhúisigh Pigúiça agus rith sí go dtí an gairdín. Faic. Bhí an chré díreach mar a bhí sí. An lá ina dhiaidh sin, an rud céanna. Agus an lá ina dhiaidh sin.
Thosaigh sí ag éirí mífhoighneach. Bhuail sí a lapa. Lig sí osna mhór. Phreab sí an chré lena srón, le feiceáil an raibh gach rud i gceart thíos.
“A Phigúiça,” arsa Fofuxo, “fásann na fréamhacha ar dtús, sa dorchadas, san áit nach bhfeiceann aon duine iad. Ach ansin tagann an glas.” “Ach ba mhaith liom é a fheiceáil anois díreach!” “Tá a fhios agam,” ar seisean. “Tá sé deacair fanacht. Ach an bhfuil fonn ort a fháil amach cad a chabhraíonn?”
Chlaon Pigúiça a ceann. “Tá uisce ag teastáil ón síol. Is féidir leat aire a thabhairt dó gach lá, agus ar an gcaoi sin beidh an fanacht níos giorra.”
Sin nuair a fuair Pigúiça tasc. Gach maidin, chuaigh sí síos go dtí an sruthán lonrach sa choill, an ghrian íseal ar na duilleoga. Bhuail sí an t-uisce lena lapa, ag déanamh tonnta beaga. Líon sí duilleog mhór, fillte mar chupán, agus d'fhill sí go mall, gan doirteadh, chun an chré a fhliuchadh.
Ar dtús, ní raibh sí ag smaoineamh ach ar an mbláth. Ansin thosaigh sí ag tabhairt faoi deara rudaí eile. Na beacha ag dul thar bráid ag crónán. A hiomhá féin san uisce. Boladh na maidine. An bealach ar ais, a raibh eolas aici air de ghlanmheabhair.
Chuaigh seacht lá thart. Ocht lá. Naoi lá. Ar an deichiú lá, shroich Pigúiça agus a duilleog lán d'uisce, agus chonaic sí rud beag glas, le dhá dhuilleog bheag chruinne, ag oscailt na cré.
Stop sí. Níor scairt sí. Níor léim sí. Sheas sí ansin, a croí ag bualadh, ciúin, gan an planda a scanrú. “Haigh,” a chogar sí. “Tá tú tagtha.” Chroith an planda beag beagán, mar a déarfadh sé dea-mhaidin.
Tháinig Fofuxo lena taobh, ag gáire. “Thóg sé tamall, nár thóg? Ach tháinig sé.” “Thóg,” arsa Pigúiça. “Agus bhí sé go maith fanacht. Chonaic mé an oiread sin rudaí ar an mbealach.”
An oíche sin, sular chuaigh sí a luí, d'fhéach Pigúiça tríd an bhfuinneog. Thíos ansin, sa dorchadas, bhí an planda beag ag fás gan torann, díreach cosúil lena codladh féin, a bhí ag teacht go mall.
“Oíche mhaith, a phlanda bhig,” ar sise. “Fás i gceart. Fásfaidh mise freisin agus mé i mo chodladh.” Agus dhún sí a súile, agus lig sí don am a chuid oibre a dhéanamh.
