Um Nollaig, bhíodh teach Phigúiça lán de bholaithe deasa: anraith puimcín, brioscaí sinséir agus craobhóga péine. Ach an bhliain sin, bhí boladh amháin ar iarraidh. Boladh theach Mhamó agus Dhaideo.
Bhí cónaí ar Mhamó agus ar Dhaideo Phigúiça ar an taobh eile den abhainn mhór, a lán oícheanta siúil ar shiúl. Bhí an bóthar rófhada do chosa seanduine. An Nollaig seo, ní bheidís in ann teacht.
Shuigh Pigúiça ag an bhfuinneog, a smig ar a lapaí. “Beidh siad ag caitheamh na Nollag gan mise,” ar sise. “Agus mise gan iadsan.” Shuigh Fofuxo lena taobh. D'éirigh a shúile gorm dorcha. “An bhfuil a fhios agat cad is féidir linn a dhéanamh? Litir a scríobh.”
Thóg Pigúiça bileog, peann luaidhe, agus shuigh sí ag smaoineamh. Scríobh sí go mall, a teanga amuigh: “A Mhamó agus a Dhaideo ionúin. Rinne mé pictiúr díbh. D'ith mé dhá bhriosca, ach smaoinigh mé oraibh ag an gcéad cheann. Tá an cumha mór, ach tá mo ghrá níos mó. Póga ó Phigúiça.”
Ansin mhúin Fofuxo fillteán di. Fill anseo, fill ansiúd, agus d'éirigh an bhileog ina réalta le cúig bhior, agus an litir istigh inti.
“Agus anois, conas a shroichfidh sí iad?” a d'fhiafraigh Pigúiça. “Anocht is oíche é a ndéanann duine turas ar fud na spéire, ag iompar rudaí deasa,” arsa Fofuxo le miongháire. “Fágfaimid an réalta ar an bhfuinneog.”
Chuir Pigúiça an réalta pháipéir ar leac na fuinneoige, ar an lár, le nóta beag: “Do Dhaidí na Nollag le tabhairt do mo Mhamó agus do mo Dhaideo, le do thoil.” Ansin chuaigh sí chuig a leaba bheag.
Rinne sí iarracht codladh. Chas sí. Chas sí ar ais. Bhí an teach chomh ciúin sin go raibh sí in ann an chloichín a chloisteáil ag canadh i gcúinne an tseomra, hmmm.
I lár na hoíche, bhuail cloigín beag, go híseal. Cling. D'oscail Pigúiça súil amháin. Ag an bhfuinneog bhí scáth mór dearg, le mála ar a dhroim agus féasóg bhán.
Thóg sé an réalta pháipéir go han-chúramach, mar a choinneodh duine féileacán. Léigh sé an nóta agus d'fhéach sé ar Phigúiça. Ní dúirt sé tada. Chuir sé a lámh ghlóbhach ar a chroí agus chlaon sé a cheann.
Ansin chuir sé méar lena bheola, ag iarraidh ciúnais, agus chaoch sé. Agus d'imigh sé, le cling an-bheag.
Rinne Pigúiça miongháire sa dorchadas. I bhfad i gcéin, ar an taobh eile den abhainn mhór, shamhlaigh sí fuinneog ag lasadh, Mamó ag oscailt réalta páipéir agus Daideo ag léamh go mall, a spéaclaí ar bharr a shróine.
Shamhlaigh sí dhá mhiongháire, díreach chomh mór lena ceann féin. Bhí sé beagnach mar a bheadh Mamó agus Daideo ina suí ar imeall na leapa.
Tharraing sí an phluid go dtí a smig. Sa spéir taobh amuigh, bhí réalta amháin ag lonrú níos geal ná na cinn eile, in aice na gealaí. B'fhéidir nach raibh ann ach réalta. B'fhéidir gur teachtaireacht ar ais a bhí ann.
“Nollaig shona, a Mhamó, a Dhaideo,” a chogar sí. Agus thit sí ina codladh, an chloch ag canadh agus an chinnteacht aici go dtéann an grá níos tapúla ná aon charr sleamhnáin.
