An oíche sin, ní raibh codladh Phigúiça tagtha fós. Bhí a smaointe ag léim ó thaobh go taobh, cosúil le héin ar chrann, agus níor fhan siad socair soicind amháin. Bhí oíche Dogavios séimh: bhí na scamaill ag méanfach agus bhí na bláthanna dúnta cheana.
“Tar liom,” arsa Fofuxo, go híseal. Chuaigh siad go clós ina raibh na réaltaí crochta ó na craobhacha, an-ghar, cosúil le laindéir bheaga bídeacha. “Comhairfimid. Ach go mall. Réalta amháin do gach anáil.”
Luigh an bheirt acu ar an bhféar bog, a mbolg suas. Is féidir leatsa luí mar sin freisin, an-chiúin, agus teacht linn.
A deich. Is í an chéad réalta an ceann is mó, bán, díreach os do chionn. Tarraing anáil, go mall, tríd an srón. Lig amach, go han-mhall. Féach mar a lonraíonn sí, gan iarracht. Éiríonn na lapaí tosaigh bog, bog, cosúil le holann chadáis.
A naoi. Tarraing anáil. Lig amach. Éiríonn na lapaí deiridh bog freisin, trom, ag dul go domhain san fhéar.
A hocht. Tarraing anáil. Lig amach. Ardaíonn agus titeann an bolg, ardaíonn agus titeann, cosúil le tonn bheag i loch socair.
A seacht. Tarraing anáil. Lig amach. Titeann na guaillí, i bhfad ó na cluasa, amhail is dá mbainfeadh duine mála díobh.
A sé. Tarraing anáil. Lig amach. Éiríonn na cluasa ciúin. Ní chloiseann siad ach an ghaoth, go han-éadrom.
A cúig. Tarraing anáil. Lig amach. Scíth a ghlacann an tsrón. Osclaíonn an béal beagán, bog, leisciúil.
A ceathair. Tarraing anáil. Lig amach. Éiríonn na leicne bog. Beagnach miongháire, gan fonn.
A trí. Tarraing anáil. Lig amach. Éiríonn na súile trom, trom, cosúil le dhá chloichín ag dul síos go mall in abhainn.
A dó. Tarraing anáil. Lig amach. Na smaointe a bhí ag léim, imíonn siad thart cosúil le scamaill, i bhfad, i bhfad uait, agus ní gá iad a leanúint a thuilleadh.
A haon. Tá an réalta dheireanach beag agus te. Tarraing anáil. Lig amach. Agus an codladh, a bhí ar an mbealach, tá sé tagtha faoi dheireadh agus luigh sé lena thaobh, an-chiúin.
Mhothaigh Pigúiça a corp ar fad trom agus te, cosúil le cloch a chaith an lá faoin ngrian. Bhí gach píosa di comhairithe, barrógtha agus curtha a luí. Ní raibh tada eile le déanamh. Tada le réiteach. Tada le cuimhneamh. Ach fanacht ansin, ag análú, ciúin, agus an spéir ar fad os a cionn, cosúil le pluid de phointí solais.
Ní raibh Pigúiça ag comhaireamh a thuilleadh. Ná Fofuxo ach oiread. D'fhan na réaltaí ag lonrú go mall, go mall, díreach lena gcodladh a chaomhnú.
Agus anois is é do sheal féin é comhaireamh. A deich. Tarraing anáil. Lig amach. A naoi...
