Bhí ainm ar phluidín Phigúiça: Réaltóg. Gorm éadrom a bhí sé, bog, lán de réaltaí bróidnéireachta, agus é beagán caite ó bheith coinnithe chomh gar sin don chroí. Bhí boladh an bhaile air agus boladh codlata maith. Thóg Pigúiça Réaltóg i ngach áit: go dtí an gairdín, go dtí an bord, fiú go dtí an folcadh, áit a mbíodh sé ar crochadh ar an líne, ag fanacht.
Maidin amháin, agus í ag rith i ndiaidh féileacáin, shiúil sí ar bharr an phluidín agus baineadh tuisle aisti, plaift, ar a srón san fhéar. “Ái!” arsa Pigúiça. Agus d'fhéach sí ar Réaltóg, salach agus sínte.
Bhí Fofuxo ag gabháil thar bráid, agus shuigh sé lena taobh. Chabhraigh sé léi an talamh a bhaint den phluidín lena lapa. “A Phigúiça, ar thug tú rud éigin faoi deara?” a d'fhiafraigh sé. “Tá tú ag fás. Tá do lapaí níos faide. Shroicheann do chluasa níos airde anois.”
“An bhfuil?” ar sise, ag féachaint ar a lapaí féin. “Ach níl mé ag iarraidh fás i bhfad ó Réaltóg.” “Níor dhúirt éinne i bhfad uaidh,” arsa Fofuxo. “Is féidir leis fanacht gar. Ní gá dó dul i ngach áit. Cad faoi theach speisialta a dhéanamh dó?”
Fuair an bheirt acu boscaín adhmaid ag bun an chófra. Líon Pigúiça an boscaín le duilleoga boga, nigh sí an pluidín sa sruthán agus lig sí dó triomú faoin ngrian. Ansin chuir sí Réaltóg ina luí go cúramach istigh.
“Oíche mhaith, a Réaltóg,” ar sise. “Thug tú aire dom. Anois, déan scíth bheag.” Chuir sí an boscaín ar an tseilf in aice na leapa, as a bhféadfadh an pluidín an seomra ar fad a fheiceáil.
Ach nuair a tháinig an oíche, bhí sé níos deacra. Chas Pigúiça ar thaobh amháin. Chas sí ar an taobh eile. Bhí rud bog ar iarraidh le greim a choinneáil air. Mhothaigh sí laige ina bolg agus bhí a súile fliuch. “A Fhofuxo?” a ghlaoigh sí go híseal.
Tháinig Fofuxo gan torann. Luigh sé le hais a leapa bige, a fhionnadh órga an-ghar di. Mar a tháinig an solas isteach tríd an bhfuinneog, bhí an chuma ar a fhionnadh go raibh sé lán de réaltóga beaga ag lonrú, ceann do gach gruaig.
“Is féidir leat greim a choinneáil air ar feadh tamaill, más maith leat,” ar seisean. Chuir Pigúiça a srón isteach san fhionnadh bog. Bhí sé te. Bhí boladh aráin sinséir agus páirce bláthanna air. Tharraing sí anáil isteach, lig sí amach, i rithim a cara.
Ar an tseilf, d'fhan an boscaín ciúin, ar garda, agus Réaltóg istigh ann, ag brionglóideach freisin. An oíche sin, fuair Pigúiça amach rud éigin. Ní raibh an grá sa phluidín amháin. Bhí sé i bhfionnadh Fhofuxo, ar an tseilf, sa leaba bheag, sa teach ar fad. Rud an-mhór a bhí ann, a d'oirfeadh i ngach áit.
Lig sí méanfach. Chaoch na réaltóga san fhionnadh go mall, go mall. Agus thit Pigúiça ina codladh, a srón i gcoinne a cara, agus a ceann lán de spéir.
