“Aitsiú!” Rinne Pigúiça sraoth chomh láidir sin gur léim an phluid den leaba bheag.
Bhí a srón bactha, a srón te agus a súile trom. Rinne sí iarracht éirí le súgradh, ach bhí cuma ghlóthach ar a lapaí. Thit sí ina suí arís, le osna fhada.
Tháinig Fofuxo, leag sé a shrón ar a héadan agus dúirt sé “hm”. “Tá tú ró-the, a Phigúiça. Is lá scíthe é inniu.” “Scíth? Níl mé ag iarraidh scíth a ghlacadh! Tá an fhéarach ann, tá Bolota ann, tá...” “Aitsiú!”
Rinne Fofuxo miongháire agus thóg sé an phluid amach, faoi chrann, mar nach bhféadfadh Pigúiça fanacht faoi ghlas istigh. Leath sé an phluid ar an bhféar, agus chuachaigh sí uirthi, é luite go han-ghar. Thuirling beach bheag ar a ceann agus d'fhan sí, mar a bheadh cuairteoir.
“Ní féidir liom súgradh,” a ghearán Pigúiça. “Agus tá an lá chomh deas.”
“Tá do chorp ag obair,” arsa Fofuxo. “Tá sé ag troid i gcoinne an slaghdáin, agus tógann sé sin obair. Is cabhair é scíth a ghlacadh freisin.” “Cén obair í seo nach bhfeicim fiú?” “An rud a tharlaíonn istigh. Tá foireann bheag istigh a chuireann gach rud in ord, ach ní féidir léi obair ach nuair a bhímid ciúin.”
D'fhéach Pigúiça ar a bolg, amhrasach. Foireann bheag? Istigh? D'fhan sí an-chiúin, le nach gcuirfeadh sí isteach orthu.
Ansin, nocht Bean Mhuineálach, an diplodocas mór, ar an bhféarach. Chrom sí a muineál fada, fada, go dtí gur shroich a ceann gar do Phigúiça. “Thug mé tae mínte liom,” ar sise, go mall. “Agus scéal.”
Bhí an tae te go séimh agus boladh gairdín air. D'ól Pigúiça é agus mhothaigh sí a srón ag oscailt beagán. Thosaigh Bean Mhuineálach an scéal, lena glór domhain mall: “Bhí scamall ann a shocraigh siúl níos moille ná na cinn eile ar fad...”
Rinne an bheach crónán íseal, amhail is dá mbeadh fonn uirthi éisteacht freisin. Bhog an ghaoth an féar, an-éadrom. Agus bhí scamall an scéil ag siúl, go mall, mall, an-mhall...
Nuair a thug Pigúiça faoi deara, bhí an ghrian órga agus íseal sa spéir. “Ar shroich an scamall an áit ar mhaith leis?” a d'fhiafraigh sí, a súile beagnach dúnta. “Shroich,” arsa Bean Mhuineálach. “Ach thit tusa i do chodladh roimh an deireadh.”
Bhí sí ina codladh an tráthnóna ar fad. Bhí a srón bactha beagán fós, agus bhí an chasacht le cloisteáil anois is arís. Ach bhí a ceann níos éadroime, agus bhí a lapaí ina lapaí arís, ní ina nglóthach.
D'fhill siad abhaile go mall, an phluid ar dhroim Fhofuxo. San oíche, luigh Pigúiça sa leaba bheag agus d'análaigh sí, uair amháin ag an am. Isteach. Amach. Bhí an fhoireann bheag istigh ag obair i gcónaí, go séimh, gan torann.
Agus thit Pigúiça ina codladh, te, ag éisteacht lena hanáil féin ag éirí níos socra agus níos socra.
