Tum! Thit Pigúiça arís.
Bhí rothaí cloiche míne ar an scútar glas, ceann acu siúd a chanann nuair a rothlaíonn siad: “ririri”. Bhí sé go hálainn. Agus bhí sé deacair. Gach uair a thug sí brú le lapa amháin agus a dhreap sí aníos leis na cinn eile, theith an scútar ar thaobh amháin, agus chuaigh sise ar an taobh eile.
Bhí an chuma ar gach duine go raibh a fhios acu conas é a thiomána. Chuaigh Bolota thart go mall, ar fad cothrom. Chuaigh Tico thart go tapa, a chluasa sa ghaoth. Chuaigh Nina thart fiú le lapa amháin, díreach le taispeáint.
Shuigh Pigúiça ar an bhféar, a lapa ag dó, ach ní raibh ann ach scríob bheag. “Níl aon úsáid ann,” ar sise, cantalach. “Táim dona ag seo. Tabharfaidh mé suas é.”
D'fhéach Fofuxo ar an scútar, d'fhéach sé uirthi, agus dúirt sé: “An bhfuil fonn ort rud a fheiceáil?” Thóg sé an scútar, a bhí róbheag dó, agus leag sé lapa amháin air. Rinne Pigúiça gáire. “Ní bheidh tú in ann!”
“Feicfimid,” ar seisean. Thug sé brú agus shleamhnaigh sé beagán. Ansin shleamhnaigh sé siar, “úááá!”, agus chríochnaigh sé ar a dhroim, in aghaidh stoic crainn, a cheithre lapa san aer agus iontas ar a aghaidh. D'eitil síolta beaga i ngach treo.
Rinne Pigúiça gáire lena lapa ar a béal, agus rinne sí níos mó gáire nuair a rinne Fofuxo gáire leis, ar a dhroim. “Titeann mé gach lá,” ar seisean. “Gach lá?” “Gach lá. Is cuid d'fhoghlaim é titim. An cleas ná éirí uair amháin níos mó ná mar a thiteann tú.”
D'éirigh Pigúiça, chroith sí an chré óna fionnadh agus smaoinigh sí ar an méid a mhúin gach titim di. An chéad cheann, bhí claonadh rómhór aici ar chlé. An dara ceann, bhí a lapaí lúbtha le heagla. An tríú ceann, ní raibh sí ag féachaint ach ar a cosa féin.
“Caithfidh mé breathnú chun tosaigh,” ar sise. “Chuig an áit ar mhaith liom dul.”
Roghnaigh sí cloch i bhfad uaithi, thug sí brú, dhreap sí ar an scútar agus tharraing sí anáil. Chrith an scútar. Níor fhéach sí ar a cosa. D'fhéach sí ar an gcloch. Ririri, a chan na rothaí. Ririri, ririri.
Shleamhnaigh sí, cúig choiscéim iomlána, agus ar an séú ceann chrith an scútar. Ach chuir sí lapa ar an talamh in am agus níor thit sí! Stop sí, a súile ar leathadh, a croí ag bualadh go láidir agus go sásta.
“Cúig choiscéim!” a scairt sí. “Rinne mé cúig choiscéim!” “Amárach, sé cinn,” arsa Fofuxo, ina luí ar a dhroim fós, síolta ar a cheann. “Agus ansin deich gcinn. Agus ansin ní chomhairfidh tú iad fiú.”
San oíche, bhí an scútar ina sheasamh i gcoinne an bhalla, agus bhí na rothaí ag canadh fós go híseal, ririri codlatach amháin. Chuachaigh Pigúiça sa leaba bheag agus bhrionglóid sí go raibh sí ag sleamhnú go mall, ag féachaint chun tosaigh, gan deifir.
Sa bhrionglóid níor thit sí uair ar bith. Agus, dá dtitfeadh, ní dhéanfadh sé aon dochar, d'éireodh sí arís.
