“Piliúr, scuab fiacla, pitseámaí réaltacha,” a chomhair Pigúiça ar mhéara a lapa. “Gach rud sa mhála!” Ba é an lá ba mhó a raibh súil léi i rith na seachtaine. Don chéad uair, bhí sí chun codladh i dteach cara: Bolota, an basset le cluasa fada.
Bhí an tráthnóna ina fhéile. Bhí Nina agus Tico ann freisin. D'imir siad folach bíog sa ghairdín, d'ith siad brioscaí scamall, agus rinne siad caisleán de chúisíní, chomh mór sin gur chaill Tico é féin ann faoi dhó.
I ngairdín Bholota bhí stumpa leathan crainn, agus air sin, liathróid chriostail lán de réaltaí. Bhí na maisiúcháin réalta, crochta ó na crainn, ag luascadh agus ag glingeadh.
Tar éis an dinnéir, mhúch máthair Bholota an solas. Chuir siad ar fad fúthu ar na tochtanna, taobh le taobh. Thit Tico ina chodladh láithreach, a chois bheag ag crith le brionglóid. Thit Nina ina codladh i gceann dhá nóiméad. Lig Bolota trí mhéanfach agus dhún sí a súile.
Ní raibh ach Pigúiça ina dúiseacht. Bhí an leaba bheag difriúil ó cheann a tí féin. Bhí an tsíleáil difriúil. Rinne an teach fuaim bheag dhifriúil: críííc. Agus bhog gaoth dhifriúil an cuirtín: fffff.
Mhothaigh sí teannas ina brollach beag. Cumha a bhí ann i ndiaidh a tí féin, i ndiaidh bholadh a pluide féin, fiú i ndiaidh ghíoscán a dorais féin.
“A Bholota,” a chogar sí. “An bhfuil tú i do dhúiseacht?” “Táim anois,” arsa Bolota, ag cuimilt a súl lena lapa. “Cad atá ann?”
“Tá gach rud aisteach anseo. Níl sé go dona. Níl ann ach... difriúil. Sílim go bhfuil cumha an bhaile orm.” Ní dhearna Bolota gáire. Smaoinigh sí ar feadh tamaill.
“Mhothaigh mise mar sin freisin an chéad uair a chodail mé amuigh,” ar sise. “An bhfuil a fhios agat cad a chabhraigh liom? Thug mé rud éigin ón mbaile liom.”
Mheabhraigh Pigúiça rud éigin di féin. D'oscail sí an mála agus thóg sí as an mbun cloichín liath a bhí curtha ann ag a máthair, i bhfolach. Cloch a chanann a bhí inti. Choinnigh sí ina lapa bheag í agus chan an chloch go híseal, an amhrán céanna gach oíche: la, la, la...
D'athraigh an seomra. Bhí an chuma ar an scéal go raibh píosa de theach Phigúiça i dteach Bholota anois freisin.
“Nach álainn é,” a chogar Bolota, ag leagan a cinn go gar. “An gcanfaidh sí uair amháin eile?” Chan an chloch arís. Taobh amuigh, las an liathróid chriostail le tuilleadh réaltaí, amhail is dá mbeadh sí ag éisteacht.
D'fhan an bheirt chairde le hais a chéile, gan focal a rá. Bhí an críííc sa teach cosúil anois le teach ag rá oíche mhaith. Bhí an ghaoth ina cuimilt ar an gcuirtín.
Dhún Pigúiça a súile. La, la, la, a chan an cloichín. Agus, go mall, i dteach Bholota, d'iompaigh an chéad oíche amuigh ina hoíche chluthar chodlata.
