Bhí na boscaí ar fad carntha ag an doras.
I gceann amháin bhí pluid Pigúiça. I gceann eile, an liathróid dhearg agus an babhla uisce. Sa cheann ba lú ar fad, bhí buaircín giúise a d'aimsigh sí ar an gcéad lá sneachta.
Lá an aistrithe a bhí ann. Bhí Pigúiça ag dul chun cónaí i dteachín nua, ar an taobh eile den chnoc. Ach bhí sí ina suí i lár an tseantí bhig, gan fonn ar bith uirthi imeacht.
“Níl mé ag iarraidh imeacht,” ar sise le Fofuxo, a tháinig chun cabhrú. “Tá m'fhuinneog anseo. Is aisti a fheicim an ghealach. Cad a tharlóidh mura mbeidh gealach ag an teachín nua?”
Smaoinigh Fofuxo tamall. “Déanaimis é seo. Tabharfaimid an teach beag linn.”
“Ní féidir teach a thabhairt leat, Fofuxo!”
“Is féidir,” ar seisean. “Is as do chuid rudaí féin a dhéantar teach. As do phluid. As do liathróid. As do bholadh féin. Is féidir é sin ar fad a chur sna boscaí.”
Mar sin dhreap siad suas an cnoc, ag iompar na mboscaí. Chuaigh Pigúiça chun tosaigh, an buaircín ina béal aici, go han-chúramach.
Bhí díon tuí ar an teachín nua agus áirse rósanna ag an mbealach isteach. Nuair a chuaigh Pigúiça faoin áirse, luasc na rósanna agus dúirt siad d'aon ghuth: “Fáilte romhat!” Baineadh geit bheag aisti, agus ansin rinne sí gáire.
Istigh, bhí boladh nua ar gach rud. Rinne an t-urlár gíoscán nach raibh cloiste aici riamh. Chuir Pigúiça an liathróid i gcúinne amháin, an babhla uisce i gcúinne eile agus an buaircín díreach san fhuinneog. Ansin leath sí amach an phluid agus d'únfairt sí uirthi, anonn is anall, go dtí go raibh a boladh féin uirthi. Ansin rith sí amach an doras oscailte leis an ngairdín a fheiceáil.
Bhí garraí glasraí ann, cloch a chan go bog agus poll foirfe chun cnámha a chur i bhfolach. Agus ó bharr an chnoic, bhí an seanteach le feiceáil, bídeach thíos fúthu.
“Tá sé ansin fós,” arsa Pigúiça. “An féidir liom cuairt a thabhairt air?”
“Am ar bith is maith leat,” arsa Fofuxo.
Nuair a tháinig an oíche, luigh Pigúiça síos ar an bpluid a raibh boladh an bhaile uirthi. D'fhéach sí amach an fhuinneog nua, beagáinín amhrasach. Agus bhí sí ansin, cruinn agus geal, ag gliúcaíocht thar na rósanna: an ghealach. An ghealach chéanna agus a bhí ann riamh, a tháinig léi ar an aistriú.
Lig Pigúiça osna shásta. Dúirt sí oíche mhaith leis an ngealach, oíche mhaith leis an mbuaircín, oíche mhaith leis an teachín. Agus thit sí ina codladh sa teach nua amhail is dá mbeadh cónaí uirthi ann riamh.
