
“A Dhaidí na Nollag, a chara,” a scríobh Pigúiça, barr a teanga amuigh. Ansin stop sí, bhain sí greim as an bpeann luaidhe agus d'fhéach sí ar Fhofuxo. “Cé mhéad is féidir a chur i litir?”
Bhí an bheirt acu ina suí ar an bhféar sa choill, agus leabhar mór oscailte ar ghlúin Fhofuxo. Bhí deich n-oíche fágtha go dtí an Nollaig, agus an oíche sin bhí scamall an phoist le teacht: scamall beag miongháireach a bhailíonn litreacha ó fhuinneoga Dogavios agus a thugann leis iad go Daidí na Nollag.
“An méid is mian leat,” arsa Fofuxo. Agus thosaigh Pigúiça ag scríobh gan stad.
“Ba mhaith liom liathróid a léimeann léi féin. Carr sleamhnáin dearg. Caisleán cúisíní. Céad briosca. Ní hea, dhá chéad. Luascán a théann suas go dtí na scamaill. Agus druma.”
Líon an leathanach. D'iompaigh sí an duilleog agus líon sí an ceann eile. Rinne Fofuxo gáire íseal. “Beidh carr sleamhnáin ar leith de dhíth ar Dhaidí na Nollag duit féin amháin.”
Stop Pigúiça agus an peann luaidhe san aer. “Carr sleamhnáin domsa amháin?” “Ach cad faoi na cinn eile? Cad a tharlóidh mura mbeidh spás sa mhála?”
“Ar mhaith leat rún a chloisteáil?” arsa Fofuxo. “Ní liosta siopadóireachta é litir. Is bealach é chun a rá cad atá i do chroí. Conas a bhí do bhliain. Agus cad atá uait i ndáiríre, i ndáiríre.”
Bhí Pigúiça ina tost, ag smaoineamh. Smaoinigh sí ar Bholota, a bhí tar éis a pluid ab ansa léi a stróiceadh ar chraobh. Smaoinigh sí ar Thico, a chaill a liathróid san abhainn agus a chaith laethanta lena chluasa ísle. Agus smaoinigh sí go raibh na hoícheanta ag éirí fuar.
Ansin thóg sí an scriosán. Scrios sí an caisleán, an druma agus céad nócha briosca. D'fhág sí an carr sleamhnáin dearg, mar bhí sé sin uaithi go mór. Agus scríobh sí: “Do Bholota, pluid the. Do Thico, liathróid a snámhann. Agus do gach duine i nDogavios, ná bíodh fuacht ar éinne an gheimhridh seo.”
Ansin d'inis sí faoin mbliain: “D'fhoghlaim mé snámh sa loch agus labhairt sa chiorcal, fiú agus mo ghuth ar crith. Bhí mé go maith beagnach i gcónaí. An chuid eile den am, ghabh mé leithscéal.”
“Agus anois, conas a shínim?” Thug Fofuxo próca beag dúigh ghoirm di. Chuir Pigúiça a lapa isteach ann agus, ploc, rinne sí stampa i gcúinne an leathanaigh.
Chuir Fofuxo barr a lapa leis an lorg. “Féach air sin. Níl lapa ar bith ar domhan cosúil leis. Anois tá a fhios aige gur tusa a bhí ann.” Chuir Pigúiça a smut go han-ghar dó, fiosrach, agus tharraing sí trí réalta bheaga timpeall air, chun nach mbeadh an lorg ina aonar.
San oíche, d'fhan an litir fillte ar an bhfuinneog. Go han-déanach, tháinig scamall an phoist thar bráid, rinne sé miongháire agus thóg sé leis an litir go cúramach, mar a iompraíonn duine éan beag.
Bhí Pigúiça ina leaba cheana. Bhí a croí éadrom, amhail is dá mbeadh an litir tar éis píosa beag di a thabhairt ar shiúlóid. Rinne sí méanfach, chas sí a heireaball thar a smut agus dhún sí a súile, go mall.
Agus tusa? Dá scríobhfá litir inniu, cad a inseofá? Smaoinigh uirthi go han-bhog, agus an codladh ag teacht.
