Fuist. Má fhanann tú an-chiúin, b'fhéidir go gcloisfeá fuaim sciathán bog, fúúúm, fúúúm. Sin é Dracao, an dragan glas is cúthaile i nDogavios, ag cleachtadh i ngan fhios do chách.
Bhí Dracao ollmhór. Bhí lanna glasa lonracha air agus bhí cónaí air i bpluais chriostail. D'eitil sé go hiontach nuair a bhíodh sé ina aonar. Ach dá mbeadh duine ar bith ag féachaint air, d'éiríodh a sciatháin chomh bog le spaigití.
An lá sin bhí Féile na Scamall ar siúl. Bhí na coileáin ag léim ó scamall go scamall, ag dul trí na fáinní daite agus ag sleamhnú síos stríocaí an bhogha báistí. Bhí Pigúiça agus Fofuxo thuas ansin, ag spreagadh gach duine.
Tháinig Dracao go mall, i bhfolach taobh thiar de scamall i bhfad níos lú ná é féin. Bhí a eireaball le feiceáil ar thaobh amháin agus a shrón ar an taobh eile. “Ba mhaith liom eitilt tríd an bhfáinne mór,” ar seisean i gcogar le Pigúiça. “Ach beidh gach duine ag féachaint.”
“Ar aghaidh leat!” arsa Pigúiça. Tharraing Dracao anáil mhór, leath sé a sciatháin agus d'éirigh sé in airde. Stad na coileáin ar fad le breathnú air. Agus ansin d'éirigh a sciatháin bog, rinne sé tóin thar ceann cam agus thit sé, plab, isteach i scamall bog.
Ní dhearna aon duine gáire gránna. Ní raibh ann ach “óóóó” beag iontais. Ach bhí an oiread sin náire ar Dracao gur chuir sé a cheann i bhfolach faoina sciathán. “Níl mé in ann eitilt os comhair daoine eile,” ar seisean.
Shuigh Fofuxo síos lena thaobh, agus d'athraigh a shúile, a bhí órga, go dath ómra. “An bhfuil a fhios agat cé a thit ar a chéad iarracht ag an bhfáinne?” a d'fhiafraigh sé.
“Mise!” a scairt Tico, an dachshund, ón scamall béal dorais. “Chuaigh mé i bhfostú sa lár, leath díom ar thaobh amháin, leath díom ar an taobh eile!” Agus d'inis Nina, an púdal, gur shleamhnaigh sise síos an bogha báistí ar a droim. Bhí scéal titime ag gach duine.
Thóg Dracao a cheann amach ó faoina sciathán. “Thit gach duine?” “Gach duine,” arsa Pigúiça. “Agus thriail gach duine arís. Féach ormsa amháin, ní orthusan. Lig ort nach bhfuil ach mise ag féachaint.”
D'fhéach Dracao ar Pigúiça amháin, ar a súile gorma, seasta. Leath sé a sciatháin arís, fúúúm, fúúúm, d'éirigh sé go mall agus chuaigh sé díreach trí lár an fháinne mhóir, gan baint le rud ar bith.
Léim na coileáin le háthas ar na scamaill. Agus las Dracao suas, glas agus lonrach ar fad, mar a tharlaíonn nuair a bhíonn sé sona.
Nuair a tháinig an oíche, luigh na coileáin siar ar na scamaill bhoga, agus chas Dracao é féin ina fháinne i lár an scata, ag lonrú go séimh, cosúil le lampa beag cois leapa.
Neadaigh Pigúiça isteach le bolg te an dragain. “An eitleoidh tú arís amárach?” a d'fhiafraigh sí. “Eitleoidh,” arsa Dracao, ag ligean méanfaí a rinne scamaillín beag gaile.
Agus go hard i spéir Dogavios, thit siad ar fad ina gcodladh, duine i ndiaidh duine, faoi sholas glas séimh dragain a bhí díreach tar éis éirí beagáinín níos cróga.
