Tá Fofuxo mór, agus an té atá mór, siúlann sé go mall.
An tráthnóna sin, bhí Pigúiça ag iarraidh rith go dtí an sruthán, agus rith go tapa. Chuaigh sí chun tosaigh, tháinig sí ar ais, rith sí timpeall air agus chuaigh sí chun tosaigh arís. Bhí Fofuxo ag teacht ar a shuaimhneas féin, tum, tum, ag bolú na mbláthanna ar an mbealach.
“Brostaigh ort, Fofuxo!” arsa Pigúiça, go mífhoighneach. “Tá tú rómhall ar fad! Níl aon spraoi ann mar seo. Rachaidh mé ag imirt le Nina, atá tapa.”
Agus as go brách léi, gan féachaint siar.
Stad Fofuxo i lár an chosáin. D'fhan sé ag féachaint uirthi ag imeacht. Ansin shuigh sé síos faoi chrann, a chluasa íseal, agus ní dúirt sé tada.
D'imir Pigúiça le Nina ag an sruthán. Ach ní raibh an spraoi chomh maith sin. Bhí snaidhm aisteach ina bolg nach n-imeodh. Gach uair a rinne sí gáire, d'éirigh an tsnaidhm beagáinín níos doichte.
“Tá cuma ort go ndearna tú dearmad ar rud éigin,” arsa Nina.
Smaoinigh Pigúiça. Agus chuimhnigh sí ar chluasa ísle Fofuxo. “Dúirt mé rud gránna,” ar sise. “Agus sílim gur chuir mé brón air.”
D'fhill sí ar an gcosán, go mall. Bhí Fofuxo fós faoin gcrann. Chuaigh Pigúiça gar dó, d'fhéach sí síos ar a lapaí féin agus dúirt sí: “Fofuxo... tá brón orm. Dúirt mé go raibh tú mall, agus ní raibh sé sin deas. Bhí deifir orm agus bhí mé cantalach.”
D'fhéach Fofuxo uirthi. Tharraing Pigúiça anáil mhór agus lean sí uirthi: “Agus chum mé amhrán duit. An féidir liom é a chanadh?” Chlaon sé a cheann.
Mar sin chan sí, beagáinín as tiúin: “Tá Fofuxo mall, is fíor, ach is breá liom siúl leis. Bolaíonn sé gach bláth sa tír, is is teo a bharróg ná aon ní eile.”
Líon súile Fofuxo le deora. Ach bhí sé ag miongháire, miongháire ollmhór. “Go raibh maith agat, Pigúiça. Glacaim le do leithscéal. Agus ba é sin an t-amhrán ba dheise a chuala mé riamh.”
Scaoil an tsnaidhm i mbolg Pigúiça láithreach, díreach cosúil le ribín ag scaoileadh.
Ar an mbealach abhaile, shiúil sí lena thaobh, ar a luas féin. Tum. Tum. Agus fuair sí amach, ag siúl go mall, go raibh sí in ann na bláthanna a fheiceáil ag dúnadh don oíche, ceann ar cheann. Nuair a shroich siad an baile, luigh Pigúiça síos brúite le Fofuxo, ag crónán a hamhráin go híseal, níos ísle agus níos ísle, go dtí gur méanfach a bhí san amhrán. Agus gur codladh a bhí sa mhéanfach.
