Hic! D'ardaigh Pigúiça a cluasa. Hic! D'fhéach Fofuxo timpeall. Hic! Cé a bhí ag déanamh an torainn sin?
Rex a bhí ann. Bhí snag air. Agus a leithéid de snag! Gach hic, phreab a chorp ar fad, bhuail a eireaball an talamh, agus thit duilleog den chrann.
“Hic! Ní raibh mé... hic... ach ag ól uisce,” a mhínigh Rex. “Hic! Agus tháinig sé... hic... go tobann.”
“Leigheasfaimid é sin go gasta,” arsa Fofuxo. “Tá smaoineamh agam!” Sheas sé ar a chosa deiridh, dhírigh sé lapa ar an spéir agus rinne sé strainc ollmhór, a theanga ar thaobh amháin agus a shúile ar an taobh eile.
Rinne Pigúiça an oiread sin gáire gur beagnach thit sí. D'fhéach Rex agus thosaigh sé ag gáire freisin. Ach i lár an gháire, d'éalaigh hic! Agus bhí an gáire lán de hiceanna beaga: ha-ha-hic-ha-hic.
“Níor oibrigh sé,” arsa Fofuxo, agus d'fhill sé ar a cheithre chois. “Bain triail as uisce a ól bun os cionn!” a mhol Tico, a bhí tagtha ina rith. Rinne Rex iarracht. Chuaigh an t-uisce suas ina shrón, agus rinne sé sraoth. Aitsiú! Hic!
“Coinnigh d'anáil agus comhair go deich!” arsa Bolota. Choinnigh Rex a anáil. D'éirigh a aghaidh dearg, ansin corcra, ansin gormghlas beagnach. Shroich sé a hocht agus lig sé gach rud amach in aon turas. Hiiic!
Tháinig Trici ag siúl agus rinne sí iarracht freisin: léim sí ar chos amháin. Ansin ar an gceann eile. Ansin rinne sí rince beag. Rinne siad ar fad rince timpeall ar Rex, a bhí ag snagaíl sa lár, hic, hic, hic, in am le ceol nach raibh aon duine ag seinm.
Ag an deireadh, bhí siad ar fad tuirseach agus shuigh siad ar an talamh, a dteangacha amuigh. Bhí Rex ag snagaíl fós, ach níos laige anois. Hic. Hic.
Mheabhraigh Pigúiça rud éigin di féin. “Nuair a bhím an-chorraithe, deir Fofuxo liom anáil a tharraingt go mall. B'fhéidir go n-oibreoidh sé ar an snag freisin.”
“Bainimis triail as le chéile,” arsa Fofuxo. “Tarraing an t-aer isteach tríd an srón, go mall, mar a bheifeá ag boladh bláth. Anois lig amach tríd an mbéal é, mar a mhúchfá coinneal bheag bhídeach.”
Tharraing Rex isteach. Lig sé amach. Tharraing sé. Lig sé amach. Le gach anáil, d'éirigh a chorp níos boige agus níos socra. Bhí na cairde eile ag análú leis, bláth, coinneal, bláth, coinneal.
Hic... a rinne sé, go han-íseal. Tharraing sé anáil arís. Bláth. Coinneal. Agus d'fhan sé ag fanacht. Faic. D'fhan sé beagán eile. Faic. D'imigh an snag gan torann.
“D'imigh sé!” a chogar Trici. “Chuaigh sé a chodladh,” arsa Pigúiça, ag méanfach. Le an oiread sin análaithe socair, bhí an codladh tagtha ar gach duine.
Duine ar dhuine, luigh siad síos ar an bhféar, a mbolg lán d'aer maith. An rud deireanach a chuala Rex sular thit sé ina chodladh ná anáil a chairde, bláth, coinneal, bláth, coinneal, go dtí go raibh gach rud ina thost.
