“Amárach is mo sheal é,” a chogar Pigúiça, agus tháinig a glór amach chomh beag sin go raibh ar Fhofuxo a chluas a thabhairt níos gaire.
Gach Aoine, shuigh coileáin Dogavios i gciorcal faoin gCrann Uilíoch le rud a thaitin leo a insint. Bhí Bolota tar éis labhairt faoin tart sméar. Bhí Tico tar éis labhairt faoina áit folaigh. Bhí Nina tar éis amhrán iomlán a chanadh. Anois ba í Pigúiça a seal.
Bhí a fhios aici cad a bhí le hinsint aici: an cloichín a fuair sí sa sruthán, a bhí ag canadh nóta amháin. Ach gach uair a shamhlaigh sí an ciorcal iomlán ag féachaint, rinne a bolg pirouette agus theith an glór.
“Cad a tharlaíonn nuair a smaoiníonn tú ar an gciorcal?” a d'fhiafraigh Fofuxo. “Éiríonn mo shúile ina dhá phláta,” ar sise. “Tagann tirimeacht ar mo bhéal. Agus imíonn an glór i bhfolach.”
Rinne Fofuxo miongháire, lena shúile órga, socair. “Mar sin, tabharfaimid aire don ghlór. Ar dtús, an anáil. Líon do bholg le haer, cosúil le balún. Anois lig amach go mall, mar a shéidfeá cleite le nach dtitfeadh sí.”
Rinne Pigúiça é. Uair amháin, faoi dhó, faoi thrí. Chuaigh a cleite chomh fada. “Agus rud eile,” a lean sé. “Ní gá duit féachaint ar gach duine. Roghnaigh cara amháin agus inis dó. Éisteann na cinn eile leis freisin.”
An lá dár gcionn, bhunaigh an ciorcal faoin gcrann, agus bhí na duilleoga thuas ag luascadh mar a bheadh fáilte á cur. Chuaigh Pigúiça go lár, agus an cloichín ina lapa. Nuair a d'oscail sí a béal... faic. Ciúnas amháin. Bhí an glór i bhfolach i ndáiríre.
D'fhéach sí timpeall, ar tí rith leis. Ansin chonaic sí Fofuxo, ina shuí ag deireadh an chiorcail, lena shúile órga. Chaoch sé go mall. Líon sí a bolg le haer. Scaoil sí amach é, cosúil le cleite.
“Fuair mé cloch,” ar sise, dó siúd amháin. Tháinig an glór amach caol, ach tháinig sé. “Canann sí nóta amháin.” “Níos airde!” a d'iarr Tico, gan aon mhailís. Tharraing sí anáil arís agus dúirt sí arís é, beagán níos láidre.
Ansin thaispeáin sí an chloch. Shéid sí go héadrom uirthi, agus chan an chloch: “láááá”. D'fhan siad ar fad le béal ar leathadh. “An bhféadfainn é a choinneáil?” a d'iarr Bolota. Chuaigh an chloch ó lapa go lapa, agus rinne gach duine “la” leis, go dtí gur chas an ciorcal ar fad ina phort íseal.
Nuair a bhí sé thart, thit duilleog ón gCrann Uilíoch díreach os comhair Phigúiça, cosúil le bualadh bos. Bhí gach rud inste aici, ó thús go deireadh, fiú le glór ar crith ag an tús.
“Chrith mo ghlór,” a dúirt sí le Fofuxo, ar an mbealach abhaile. “Chrith, ach lean sé ar aghaidh,” a d'fhreagair sé. “Sin é an misneach: labhairt agus an glór ar crith.”
San oíche, d'fhág Pigúiça an cloichín ar an bhfuinneog. Anois is arís, shéid an ghaoth thart agus chan an chloch a “la”, go héadrom. Rinne Pigúiça miongháire, a súile dúnta, agus bhí an nóta ag dul i bhfad ar shiúl, i bhfad ar shiúl, go dtí gur chas sé ina chodladh.
