Bhí rud éigin difriúil i mbéal Pigúiça. Nuair a chuimil sí a teanga air, rinne an fhiacail bheag tosaigh tic, tic, ag luascadh anonn is anall, mar a bheadh doras cófra ar oscailt.
“Fofuxo! Tá m'fhiacail scaoilte!” a scread sí, a béal ar leathadh ionas go bhfeicfeadh sé í. “Cad a tharlóidh má thiteann sí amach? Cad má ghortaíonn sé? Cad má bhím gan fiacail go deo?”
Tháinig Fofuxo gar di, d'fhéach sé go cúramach agus rinne sé miongháire. “Fiacail bhainne í sin,” a mhínigh sé. “Éiríonn sí scaoilte nuair a bhíonn fiacail nua, fiacail níos láidre, ag teacht aníos fúithi chun a háit a thógáil.”
Smaoinigh Pigúiça air sin. Fiacail nua, ag fanacht ar a seal, thíos faoi? Bhí sé cosúil le scuaine. Ach bhí imní uirthi fós.
An tráthnóna sin, tháinig Fofuxo abhaile agus cnámh ollmhór ina bhéal, chomh mór le binse. Leath béal Pigúiça. Ba é an cnámh ba dheise a chonaic sí riamh é. Agus ní fhéadfadh sí greim a bhaint as.
“Níl sé cothrom,” ar sise go gearánach, ag suí síos ar an gcosán. “Leis an bhfiacail scaoilte seo, ní féidir liom ach leite a ithe.” Leag Fofuxo an cnámh uaidh agus luigh sé síos in aice léi. “Mar sin íosfaimid leite le chéile inniu.”
Agus d'ith. Leite phuimcín, breá te, i mbabhla an duine. Rinne Fofuxo an oiread sin strainceanna, ag ligean air gurbh é an bia ba bhlasta ar domhan é, gur thosaigh Pigúiça ag gáire.
Rinne sí gáire chomh mór sin, a béal ar leathadh, gur mhothaigh sí go tobann plop beag bídeach. Agus ansin, i mbabhla na leite, bhí an fhiacail bheag bhán, ag féachaint suas uirthi.
“Thit sí amach!” ar sise, ionadh uirthi. “Agus níor ghortaigh sé fiú!” Chuimil sí a teanga den pholl beag. Bhí sé greannmhar. Bhí sé cosúil le fuinneog bheag nua ina béal.
D'inis Fofuxo di go dtugtar fiacla bainne do na bláthanna i nDogavios. Chuaigh an bheirt acu go dtí an ceapach bláthanna in aice an tí, agus leag Pigúiça an fhiacail go cúramach i measc na nóiníní.
“Go raibh maith agat as í a choinneáil slán,” ar sise. Agus d'fhreagair an nóinín ba shine, i nguth beag peitil: “Go raibh maith agatsa as í a thabhairt chugam. Tabhair aire mhaith don fhiacail nua.”
San oíche, sa leaba bheag, bhí Pigúiça fós ag cuimilt a teanga den fhuinneog bheag ina béal. Uaireanta ligeadh sí fead gan choinne, fiúúú, agus rinne sí gáire ciúin.
Thíos, i ndorchadas a drandail, bhí an fhiacail nua ag fanacht ar a seal, gan deifir ar bith uirthi. Agus ní raibh deifir ar Pigúiça ach oiread. Dhún sí a béal, dhún sí a súile agus thit sí ina codladh, ag brionglóideach faoin gcnámh ollmhór a bhainfeadh sí greim as lá éigin.
