“Oscail do bhéilín,” arsa Fofuxo. Theann Pigúiça a liopaí. Theann sí iad chomh láidir sin gur éirigh a srón ar fad roctha. Ní raibh fiacail amháin le feiceáil.
“Níl mé ag iarraidh iad a scuabadh,” ar sise, lena béal dúnta, rud a tháinig amach mar “mmm nmm ququ scuab”. D'fhan Fofuxo. Bhí foghlamtha aige go n-oibríonn fanacht níos fearr ná áitiú.
“Cén fáth nach bhfuil?” a d'fhiafraigh sé. D'oscail Pigúiça cúinne beag dá béal. “Mar tá sé leadránach. Déanann sé cigilt. Agus tá codladh orm cheana.”
“Tuigim,” arsa Fofuxo. “Cheap mise go raibh sé leadránach freisin. An bhfuil fonn ort a fháil amach cad a d'aimsigh mé?” D'oscail Pigúiça súil. “Cad é?”
“Tá saol ag fiacla san oíche,” a chogar sé. “Nuair a bhímid inár gcodladh, bíonn siad ag comhrá. Má bhíonn siad glan, canann siad port deas go híseal. Má bhíonn blúirí bia orthu, casacht siad agus déanann siad gearán, agus dúisímid ar maidin le béal aisteach.”
“An gcanann fiacla?” a d'fhiafraigh Pigúiça, a súile ar leathadh. “Canann. An bhfuil fonn ort mo cheannsa a chloisteáil?”
D'oscail Fofuxo a bhéal i miongháire leathan. Bhí a fhiacla uile le feiceáil, bán, ag lonrú cosúil le péarlaí. Tháinig Pigúiça an-ghar agus d'éist sí. Níor chuala sí faic. Ach shamhlaigh sí port beag caol: ti-li-li, ti-li-li.
“Cloisim é!” a dúirt sí, ag insint bréige bige. Ansin rinne sí gáire. “Is é sin le rá, samhlaím é.” “Tá samhlú ceart go leor freisin,” arsa Fofuxo.
Thóg sé dhá scuab bheaga, ceann do gach duine, agus chum sé cluiche. “Scuabfaimid go dtí go gcríochnóidh port na cloiche a chanann. Thuas, thíos, chun tosaigh, ar chúl.”
Thóg Pigúiça an scuab. Rinne sí cigilt ar dtús, ach ansin níos lú. Bhí na fiacla tosaigh, leis an gcúr miontais, cosúil le sneachta. Na cinn ar chúl, a bhí deacair a shroicheadh, scuab sí go cúramach, ceann ar cheann.
Taobh amuigh, bhí an chloch ag canadh go mall. La, la, la, la. Bhí an port fada, agus scuab Pigúiça go dtí an “la” deireanach. Ansin sruthlaigh sí, chaith sí an cúr amach agus d'fhéach sí sa scáthán.
Bhí miongháire ollmhór le feiceáil. Bán, ag lonrú, díreach cosúil le miongháire Fhofuxo. “Tá sé cosúil le gealach lán,” ar sise, bródúil. “Anois canfaidh do chuid fiacla beaga an oíche ar fad,” arsa Fofuxo.
Chuaigh Pigúiça a luí, a béal úr le mionta agus a croí sásta. Leag sí a ceann ar an bpiliúr, le miongháire beag nach raibh a fhios aici go raibh sí á dhéanamh.
Agus go han-íseal, i ndoimhneacht an chodlata, chuala sí é. Ti-li-li, ti-li-li. Bhí a fiacla beaga ag canadh, di féin amháin.
