
Poing! Poing! Poing! Léim an liathróid dhearg chomh hard sin gur bheag nár bhain sí leis na simléir.
Maidin Nollag a bhí ann, agus sin é an bronntanas a fuair Pigúiça: liathróid dhearg, lonrach, a phreab amhail is dá mbeadh spriongaí istigh inti. Rith sí léi go dtí cearnóg an bhaile, áit a bhfuil cnámha crosta ar dhíonta na dtithe beaga agus an crann mór maisithe le soilse ildaite.
Sa chearnóg, bhí an bhuíon ag súgradh cheana. Nina, bán agus clúmhach mar bhabhla cadáis. Biscoito, beagle a raibh cluasa fada air agus nár fhan socair riamh. Agus Pingo, col ceathar beag Fhofuxo, órga cosúil leis, ach chomh beag le builín.
“Nach álainn an liathróid!” a ghlaoigh Biscoito. “An gcaithfidh tú chugam í?” Rug Pigúiça barróg ar an liathróid lena dhá lapa. “Ní chaithfidh. Is liomsa í. Fuair mé í.”
D'fhéach an triúr ar a chéile agus d'fhill siad ar an gcluiche tóraíochta. D'fhan Pigúiça i gcúinne na cearnóige lena liathróid. Chaith sí san aer í agus rug sí uirthi. Chaith arís agus rug uirthi. Chaith i bhfad í, rith, thug ar ais. Chaith i bhfad í, rith, thug ar ais.
Ar an deichiú huair, bhí a teanga amuigh. Agus, leis an fhírinne a rá, bhí sé ag éirí leamh. Ar an taobh eile, bhí an bhuíon ag gáire an oiread sin gur dhealraigh sé go raibh soilse an chrainn ag caochadh níos tapúla.
Ansin d'éalaigh an liathróid. Phreab sí ar chloch, phreab ar chéim agus rolladh léi, ag rolladh, go dtí gur stop sí díreach ag cois Biscoito.
Choinnigh Pigúiça a hanáil. An mbeadh sé ag glacadh na liathróide dó féin? Chuir Biscoito a shrón leis an liathróid, bhrúigh sé go cúramach lena smut í agus thug sé ar ais chuici í. “Seo. Thit sí.”
D'fhéach Pigúiça ar an liathróid. D'fhéach sí ar Biscoito. Mhothaigh sí rud aisteach ina bolg, mar a mhothaíonn duine nuair a thuigeann sé go raibh sé ar lár. “Go raibh maith agat,” ar sise go bog. Ansin tharraing sí anáil dhomhain. “An mian libh súgradh léi? Liomsa, le chéile?”
Phléasc an chearnóg le lúcháir. Cheap siad cluiche na liathróide san aer: ní raibh cead ag aon duine ligean don liathróid titim ar an talamh. Rinne Nina cloigeann beag. Léim Pingo agus chaill sé i gcónaí, ach rinne sé gáire chomh hard sin gur gháir gach duine leis. Rith Biscoito ar an gcuaird. Agus fuair Pigúiça amach go léimeann an liathróid i bhfad níos airde nuair a chaitheann ceathrar coileán í ag an am céanna.
Bhí siad ag súgradh go dtí gur lig na simléir deatach dinnéir uathu agus gur éirigh an sliabh sa chúlra corcra. Níor thóg aon duine an liathróid leis. D'fhan sí ag Pigúiça. Ach anois bhí sí lán de chairde.
San oíche, chodail an liathróid dhearg ag bun na leapa. D'fhéach Pigúiça uirthi agus rinne sí miongháire. “Amárach súgróimid arís,” a chogar sí. “Gach duine le chéile.”
Ansin chas sí a heireaball, leag sí a smut ar an liathróid agus dhún sí a súile. Poing, poing, poing, a rinne an liathróid ina brionglóidí, níos moille agus níos moille.
