“Amárach! Amárach! Amárach!” Bhí Pigúiça ag léim sa ghairdín, faoin ngealach a bhí ag fás, ag bualadh a lapaí san aer. Bhí Fofuxo ag léim léi, díreach le cuideachta a choinneáil léi.
“Amárach tá mo chóisir-sa ann!” a bhí sí ag canadh. “Beidh cáca ann! Agus balúin! Agus an scata ar fad!” Ach tar éis deich léim nó mar sin, stop sí. D'fhéach sí ar an ngealach.
“A Fhofuxo...” “Sea?” “Cad a tharlóidh mura dtiocfaidh aon duine? Cad a tharlóidh má bhriseann an cáca? Cad a tharlóidh mura dtaitneoidh an chóisir liom? Cad a tharlóidh má bhíonn sé ag cur báistí?”
Bhí na ceisteanna ag teacht ceann i ndiaidh a chéile, go tapa, mar a phléascfadh grán pop. Mhothaigh Pigúiça go raibh a bolg lán de lasracha beaga, a bhí ag dul suas agus anuas gan stad.
“Sílim go bhfuil mé neirbhíseach,” ar sise. “Ach tá sé go maith. Nó go dona. Níl a fhios agam.” “An dá rud, uaireanta,” arsa Fofuxo. “Nuair a bhíonn rud maith ag fanacht go fada leat, bíonn an bolg corraithe. Sin é an fonn go dtiocfadh an chóisir go luath.”
Shuigh an bheirt acu ar an bhféar. D'fhéach Fofuxo ar an spéir, lán de réaltaí.
“Tá smaoineamh agam. Cuirimis gach buairt ar réalta. Fanann sí thuas ansin, ag tabhairt aire, agus ní gá duitse í a iompar.” Smaoinigh Pigúiça. “An bhfuil cead agam?” “Tá.”
Roghnaigh sí réaltóg a bhí ag caochadh go maith, an-ghar don ghealach. “Sin í an réalta ‘cad a tharlóidh mura dtiocfaidh aon duine’.” Chuardaigh sí ceann eile, beagán níos mó. “Sin í an réalta don cháca.” Roghnaigh sí an tríú ceann, an-íseal, ag teagmháil leis na crainn beagnach. “Sin í an réalta don bháisteach.”
Gach uair a chuir sí buairt i dtaisce, lig sí a hanáil amach go mall: fffffúúú. D'fhuaraigh na lasracha sa bholg, ceann ar cheann.
“Anois,” arsa Fofuxo, “smaoinimis ar rud maith amháin amárach. Ceann amháin.” Dhún Pigúiça a súile. “Nuair a thiocfaidh Nina ag rith, lena léim sin aici, le barróg a thabhairt dom.” “Nach álainn é sin,” arsa Fofuxo.
Bhí an oíche ciúin. Bhí na réaltaí ag tabhairt aire do gach rud. D'fhéadfá a mhothú go raibh an chóisir ann cheana, ag fanacht, an-chiúin, taobh thiar den oíche. Thiocfadh sí in am cuí, gan deifir. Ní raibh uaithi ach go gcodlódh Pigúiça le go dtiocfadh amárach.
Chuaigh an bheirt acu ar ais isteach. Dhreap Pigúiça isteach sa leaba, agus luigh Fofuxo lena taobh.
“Amárach,” a chogar sí, gan léim, an-íseal. “Amárach,” arsa Fofuxo arís.
Agus, lena buairt i dtaisce sna réaltaí agus rud maith ina smaointe, thit Pigúiça ina codladh.
