Bhí trí lá is fiche ann ó chonaic Pigúiça Mamó. Bhí an uimhir chruinn ar eolas aici, mar gach maidin tharraing sí líne bheag ar an mballa. Bhí an oiread sin línte ann anois go raibh siad cosúil le fál.
Husky le srón bheag bhán ab ea Mamó, agus bhí cónaí uirthi ar an taobh eile de na sléibhte, i ngleann i bhfad, i bhfad ó bhaile. Rinne sí na brioscaí meala ab fhearr i nDogavios, agus bhí amhrán aici do gach cineál scamaill.
An tráthnóna sin, thóg Pigúiça amach a pas, an leabhairín sin le stampaí an turais dheireanaigh, agus d'fhéach sí ar na leathanaigh. Bhí stampa an droichid ann, stampa na habhann agus stampa theach Mhamó, i gcruth briosca.
“Tá cumha orm,” ar sise le Fofuxo, a guth beag bídeach. “Agus goilleann an cumha orm istigh anseo, mar a tharlaíonn nuair a itheann tú uachtar reoite róthapa.”
Smaoinigh Fofuxo tamall. D'athraigh a shúile, a bhí órga, go gorm dorcha, mar a tharlaíonn nuair a bhíonn rud tábhachtach le rá aige. “Tar liom,” ar seisean. “Agus tabhair leat an pas.”
Dhreap an bheirt acu go barr an chnoic ab airde. Ón áit sin, d'fheicfeá na gleannta, na haibhneacha agus na sléibhte, ceann i ndiaidh a chéile. Agus i bhfad uathu, bídeach, bhí sruth beag deataigh ag éirí as simléar.
“An é sin teach Mhamó?” a d'fhiafraigh Pigúiça. “D'fhéadfadh sé a bheith,” arsa Fofuxo. “Agus féach ar an spéir. Is í an spéir chéanna í atá os cionn a tí anois. B'fhéidir go bhfuil sise ag féachaint uirthi freisin.”
Shuigh Pigúiça síos agus d'fhan sí ag féachaint. Bhí an spéir ag casadh ina guairneáin bhándearga, agus bhí scamall miongháireach ag seoladh go mall i dtreo na sléibhte.
“A scamaill!” a ghlaoigh Pigúiça. “An dtéann tú thar theach mo mhamó?” Rinne an scamall miongháire níos leithne fós agus chlaon sé, ag croitheadh a imill bhoga.
Ansin sheas Pigúiça suas, líon sí a cliabh agus dúirt sí go hard: “A Mhamó, tá cumha orm i do dhiaidh! Coinnigh briosca meala dom!” Agus d'iompair an scamall an teachtaireacht leis, go mall, suas thar na sléibhte.
D'oscail Fofuxo an pas ag leathanach folamh. “Tá an leathanach seo ag fanacht leis an gcéad stampa eile,” ar seisean. “Coinníonn an cumha áit don chéad chuairt eile.”
Ar an mbealach abhaile, níor tharraing Pigúiça líne ar an mballa. Tharraing sí pictiúr: í féin agus Mamó ag ithe brioscaí meala, le scamall miongháireach os a gcionn. Agus ghreamaigh sí sa phas é, ar an leathanach folamh.
Nuair a luigh sí síos, d'fhéach sí amach an fhuinneog. I bhfad i gcéin, taobh thall de na sléibhte, b'fhéidir go raibh Mamó ag dul a luí freisin, ag féachaint ar an spéir chéanna, briosca meala curtha i leataobh aici.
“Oíche mhaith, a Mhamó,” a dúirt Pigúiça i gcogar. Agus dhún sí a súile. Uaireanta, nuair a thitimid inár gcodladh ag smaoineamh ar dhuine a bhfuil grá againn dó, éiríonn an cumha an-bheag agus déantar brionglóid dheas de. Go raibh do bhrionglóid féin mar sin freisin.
