
“An í an Nollaig í?” a d'fhiafraigh Pigúiça ag an mbricfeasta. “Ní hea go fóill,” arsa Fofuxo.
“Agus anois, an í?” a d'fhiafraigh sí tar éis an fholctha. “Ní hea go fóill.” “Agus anois?” a d'fhiafraigh sí ag am lóin, agus a béal lán anraith. Lig Fofuxo osna agus rinne sé miongháire san am céanna, rud atá an-deacair a dhéanamh.
“Tá trí lá fichead fágtha,” a mhínigh sé. Rinne Pigúiça iarracht comhaireamh go trí lá fichead ar a méara beaga, ach ghlan na méara roimh an deireadh. “Is síoraíocht é sin!” a gheonaigh sí, agus luigh sí ar an urlár cosúil le ruga brónach.
Smaoinigh Fofuxo ar feadh tamaill. Ansin dúirt sé: “Tar liomsa.” Chuaigh an bheirt go gairdín na coille, áit a raibh leabhar ollmhór, beagnach chomh mór le doras, i gcónaí ar oscailt. Bhí an-dúil ag beacha beaga Dogavios tuirlingt ar a chúinní chun an ghrian a ghlacadh.
Le bioráinín gualaigh, tharraing Fofuxo ciorcail ar na leathanaigh, ceann i ndiaidh a chéile. Ciorcal do gach lá a bhí fágtha. “Féilire feithimh é seo,” ar seisean. “Gach oíche, tarraingímid taobh istigh de chiorcal rud maith a tharla sa lá. Nuair a bheidh na ciorcail críochnaithe, beidh an Nollaig ann.”
An oíche sin, smaoinigh Pigúiça agus smaoinigh. Ar maidin bhí sé ag cur báistí, agus thit braon díreach ar bharr a smut, plic, rud a chuir drandal uirthi. Mar sin tharraing sí braon sa chéad chiorcal.
An lá dár gcionn, shiúil scamall miongháireach thar bráid sa spéir, i gcruth caorach. Rinne Pigúiça an oiread sin gáire gur dhearmad sí fiafraí an í an Nollaig í. San oíche, tharraing sí scamall.
An lá ina dhiaidh sin, shiúil sí isteach i locháinín láibe agus d'fhág sí lorg lapaí ar fud na cistine. Lig Fofuxo air go raibh fearg air, ach chuir sé deireadh le gáire léi. San oíche, tharraing sí lorg lapa, go han-néata.
Tráthnóna amháin, dhreap Pigúiça ar chloch an ghairdín agus d'fhéach sí thar an leabhar, a súile ar leathadh. “A Fhofuxo! Féach an oiread ciorcal a bhfuil pictiúr iontu cheana!” Rinne Fofuxo miongháire, é sínte ar an bhféar, agus beach bheag ag siúl ar a shrón.
“Agus an ceann seo, folamh?” a d'fhiafraigh sí, ag díriú air. “Sin ceann amárach,” arsa Fofuxo. “Níl a fhios ag aon duine go fóill cad a bheidh ina chónaí ann.”
D'fhéach Pigúiça ar an gciorcal folamh. Bhí sé greannmhar: roimhe sin, bhí cuma fhada leamh ar laethanta an fheithimh. Anois bhí rud éigin i ngach ceann acu. “An bhfuil an fanacht níos giorra?” a d'fhiafraigh sí. “Níl,” arsa Fofuxo. “Tá sé níos iomláine.”
An oíche sin, tharraing sí beach bheag ina codladh, mar bhí ceann feicthe aici ag néal i mbláth. Ansin chuaigh sí a luí, a lapaí salacha le gual agus a ceann lán de cheisteanna maithe.
Cad a bheadh ina chónaí sa chiorcal amárach? Bláth? Cara nua? Calóg sneachta? Rinne Pigúiça méanfach. Le fáil amach, b'éigean di codladh ar dtús.
Mar sin dhún sí a súile gorma, go mall. Agus tháinig an lá amárach, go ciúin, chuici.
