
Ba í an chéad Oíche Nollag ag Floquinho í, deartháirín Phigúiça. Agus theastaigh ó Phigúiça go mbeadh sí foirfe.
Thaispeáin sí na soilse beaga ag caochadh dó. Thaispeáin sí na bronntanais fillte, ag croitheadh gach ceann acu. Rinne sí an ghramaisc leis an teanga ar an taobh, an ceann leis na cluasa siar agus ceann nua a chum sí ar an toirt. Sheinn sí os ard, léim, rothlaigh agus chroith sí an cloigín in aice lena chluas.
D'oscail Floquinho a shúile beaga. Agus ansin thosaigh sé ag caoineadh. Buááá. Caoineadh chomh mór leis an teach.
“Rinne mé gach rud!” arsa Pigúiça, imníoch. “Cén fáth nach dtaitníonn an Nollaig leis?”
Thóg Fofuxo Floquinho, fillte go maith, agus labhair sé go bog: “Taitníonn sí leis. Ach tá gach rud nua dó. An iomarca solais, an iomarca torainn, an iomarca nuachta. Teastaíonn socracht ó leanbh an-bheag.”
Smaoinigh Pigúiça. Socracht. Cá gcónaíonn an tsocracht? Ansin mheabhraigh sí: sa choill, in aice leis an sruthán, tá crann ollmhór, an ceann is sine i nDogavios, a scaoileann amhráin óna dhuilleoga san oíche. “A Fhofuxo, cad faoi amhrán codlata a lorg ansin?”
Thairg Bholota, a bhí tagtha chun na hoíche, cabhrú. “Fanfaidh mise ag luascadh beagán. Imígí libh.”
Chuaigh an bheirt amach san oíche fhionnuar. Bhí an ghealach ina hingne tanaí sa spéir. Bhí an sruthán ag rith go mall, lán de bhláthanna uisce, agus trasnaigh siad ag léim ó chloch go cloch. Sheinn na bláthanna cloigín go han-éadrom agus iad ag dul thar bráid. Bhí na féileacáin féin codlatach.
Nuair a shroich siad an crann, chuala siad é. As na duilleoga tháinig nótaí, ceann i ndiaidh a chéile, ag snámh san aer cosúil le builíní. Lá, lu, ru. Lá, lu, ru. Ba é an ceol ba bhoige a chuala Pigúiça riamh.
Shuigh sí agus d'éist go cúramach, gan ach a cluasa á gcorraí. Rinne sí arís go bog é. Rinne sí botún. Rinne sí arís. An tríú huair, bhí sé aici. “Lá, lu, ru,” a sheinn sí, agus chroith an crann a chraobhacha, amhail is a rá go raibh.
D'fhill siad abhaile gan deifir. Bhí Bholota ina suí go ciúin, ag luascadh Floquinho, a bhí fós ag brúchtadh beagán. Mhúch Pigúiça leath de na soilse. Ansin chuaigh sí go han-ghar dá deartháir agus sheinn sí, beagnach ag cogarnach: “Lá, lu, ru. Lá, lu, ru.”
Stop Floquinho den ghearán. D'fhéach sé uirthi. Rinne sé méanfach mhór do smut chomh beag. Agus chodail sé, a lapa bheag leis an srón ag a deirfiúr.
“Ba é do bhronntanas an ceann ab fhearr ar fad,” a chogar Fofuxo. “Thug tú socracht dó.” Rinne Pigúiça miongháire, luigh sí lena thaobh an chliabháin agus lean sí ag canadh, níos ciúine agus níos ciúine.
Lá, lu, ru. Lá, lu, ru. Dún do shúile beaga anois freisin, agus éist leis an amhrán go han-bhog. Lá, lu, ru.
