Plip. Plip. Plip, plap.
Bhí sé ag cur báistí ó dhúisigh Pigúiça. Bhí sé ag cur báistí ar an ngarraí, ag cur báistí ar an díon, ag cur báistí ar an liathróid dhearg a fágadh sa chlós. Bhí cuma ar scamaill Dogavios féin, a bhíonn ag miongháire i gcónaí, go raibh an-chuid oibre le déanamh acu.
“Cathain a stopfaidh sé?” a d'fhiafraigh Pigúiça, a srón brúite leis an ngloine.
“Nuair a bheidh na scamaill críochnaithe ag uisciú gach rud,” arsa Fofuxo, sínte ar an mata.
“Agus cathain a bheidh siad críochnaithe?”
“Nuair a bheidh siad críochnaithe.”
Lig Pigúiça séideog. Shiúil sí go dtí an doras. Shiúil sí ar ais go dtí an fhuinneog. Shiúil sí go dtí an doras arís. Luigh sí ar a droim, a ceithre lapa san aer. “Tá mé bréan de. Níl faic le déanamh nuair a bhíonn sé ag cur báistí. Faic na fríde.”
Ag an nóiméad sin, nocht scáth mór glas taobh amuigh. Cnag, cnag, a rinne crúb ollmhór ar an ngloine. Dracao a bhí ann, fliuch báite ó cheann go heireaball, a sciatháin ar sileadh cosúil le scáth fearthainne briste.
“Gabh mo leithscéal as cur isteach oraibh,” ar seisean, go han-íseal, beagáinín náirithe. “An bhféadfainn fanacht leis an mbáisteach anseo ar an bpóirse?”
Bhí sé i bhfad rómhór le teacht isteach. Mar sin d'oscail Pigúiça agus Fofuxo an fhuinneog, agus leag Dracao a cheann ar leac na fuinneoige, ag sileadh uisce. Thug Pigúiça a pluid féin léi agus thriomaigh sí barr a shróine, an t-aon chuid de a d'fhéadfadh teacht isteach.
“Dracao, an bhfuil aon chluiche lá báistí ar eolas agat?” a d'fhiafraigh Pigúiça.
Smaoinigh sé. “Rás na mbraonta. Roghnaíonn gach duine braon ar an ngloine. Buann an braon a shroicheann an bun ar dtús.”
Roghnaigh Pigúiça braon beag ramhar. Roghnaigh Fofuxo braon caol. Roghnaigh Dracao an ceann ba mhó ar fad. Tháinig na braonta anuas go cam, stad siad, chuaigh siad le braonta eile agus shleamhnaigh siad go tobann. Bhí gach duine ag béicíl agus ag gríosú. Ansin chonaic siad cruthanna sna scamaill: coinín, toirtín, bróg. Agus bhí Dracao chomh sona sin gur thosaigh sé ag lonrú, é soilsithe ar fad, agus d'iompaigh an seomra liath glas agus órga.
Nuair a stop an bháisteach faoi dheireadh, chuaigh Pigúiça amach sa chlós. Bhí an spéir bhándearg le feiceáil sna locháin, agus thuas ansin bhí na scamaill ag miongháire arís, cuma thuirseach shásta orthu. D'fhág Dracao slán acu le miongháire agus d'eitil sé abhaile, ag sileadh drithlí beaga solais.
San oíche, tháinig an bháisteach ar ais, ach go bog an uair seo. Plip... plip... plap... D'éist Pigúiça léi óna leaba bheag. Bhí sé cosúil le duine éigin ag canadh suantraí di. Plip... plip... Agus thit sí ina codladh.
