Thaitin sé le Trici fiosrú. An tráthnóna sin, chonaic sí féileacán gorm agus lean sí é. Ansin chonaic sí ceann eile, agus lean sí é. Nuair a d'fhéach sí timpeall, bhí sí i gcoill nach bhfaca sí riamh.
Bhí na crainn ard, a gcuid stoc tiubh, agus bhí cuma chéanna orthu ar fad. Bhí an ghrian ag éirí oráiste. Chas Trici ar dheis. Chas sí ar chlé. Ní raibh a fhios aici a thuilleadh cén taobh a raibh an baile.
Shuigh sí síos. Bhí a croí, a bhí beag, ag bualadh tum-tum-tum go tapa. Bhí ceann dá súile ag éirí fliuch.
“Éist,” a dúirt sí léi féin. “Deir Bean Mhuineálach i gcónaí: nuair atá tú caillte, fan i do sheasamh agus tarraing anáil.” Tharraing sí anáil dhomhain. Lig sí amach go mall é. Tharraing sí arís. Lig sí amach. Bhí a croí ag moilliú.
Ansin chuala sí rud éigin. An-íseal, ó áit éigin: hmmm, hmmm. Crónán cloiche a bhí ann.
“Na clocha a chanann!” a mheabhraigh Trici di féin. “Tá cónaí orthu in aice le mo theach.” Ach bhí an fhuaim ag teacht ó go leor treoracha. Cén bealach ceart a bhí ann?
Chuaigh sí go dtí an chéad chloch, beag agus liath. Bhí an chloch ag canadh go han-lag. “Hm.” Chuaigh sí go dtí an dara ceann, beagán níos mó. “Hmm.” Bhí gach cloch ag canadh beagán níos airde ná an ceann roimhe.
“Sin é!” arsa Trici. “Dá gaire don bhaile, is airde a chanann siad!” Agus lean sí na clocha, ceann i ndiaidh a chéile, mar a leanfadh duine lorg coise.
Le gach coiscéim d'éirigh an spéir beagán níos dorcha, agus las na réaltaí. Ach d'éirigh na clocha níos láidre agus an ceol níos soiléire. Suantraí a bhí ann, agus thuig Trici go raibh sí ar eolas aici de ghlanmheabhair.
Chuaigh sí thar leaba bláthanna a chas chuici. “Oíche mhaith, a Thrici,” a chogar siad. Rinne sí miongháire agus lean sí uirthi ag siúl.
Ansin, píosa romhainn, chonaic sí solas beag te. Fuinneog a tí féin a bhí ann. Agus ag an doras bhí Bean Mhuineálach, a muineál sínte i ngach treo, ag cuardach.
“A Thrici!” a scairt sí. “Chaill mé mé féin, ach stop mé, tharraing mé anáil agus lean mé na clocha!” arsa Trici, ag rith. Chuir Bean Mhuineálach a muineál timpeall uirthi, lúb iomlán.
“Tá mé chomh bródúil asat,” arsa Bean Mhuineálach. “Tarlaíonn sé do chách a bheith caillte. Is é an rud tábhachtach ná fios a bheith agat cad atá le déanamh nuair a tharlaíonn sé.”
An oíche sin, chodail Trici agus an fhuinneog leathoscailte. Taobh amuigh, bhí na clocha ag canadh na suantraí, hmmm, hmmm, go han-íseal, amhail is dá ndéarfaidís: táimid anseo, táimid anseo. Agus chodail Trici, te cluthar.
