Bhí rud glas ar phláta Pigúiça.
Chlaon sí a ceann ar leataobh amháin. Ansin chlaon sí ar an taobh eile é. Bhí an rud glas fós ann, go ciúin, in aice leis an anraith. Bhí sé cosúil le crann beag bídeach, stoc agus uile.
“Cad é sin?” a d'fhiafraigh sí, go hamhrasach.
“Brocailí,” arsa Fofuxo, ón taobh eile den bhord. “Piocadh inniu sa gharraí é.”
“Ní maith liom é,” arsa Pigúiça, ag brú an phláta uaithi lena srón. “Tá sé róghlas. Agus tá cuma air go gcuirfeadh sé cigilt i mo scornach.”
“Ar bhlais tú riamh é?” a d'fhiafraigh Fofuxo. Agus d'fhreagair Pigúiça go daingean: “Níor bhlais. Ach ní maith liom é.”
Níor bhrúigh Fofuxo uirthi. Thóg sé píosa brocailí óna phláta féin agus d'fhéach sé air, go han-dáiríre, mar a bheadh eolaí le spéaclaí ann. “An bhfuil a fhios agat cad a cheapaim? Gur crann é seo ó fhoraois na seangán. Féach ar mhéid a bharr. D'fhéadfadh teach seangán a bheith thuas air seo.”
D'fhéach Pigúiça go cóngarach. Bhí an ceart aige. Bhí sé cosúil le foraois bheag bhídeach, le craobhóga agus duilleoga beaga agus gach rud.
Ag bun an bhoird, rug Tico, an dachshund, ar phíosa iomlán brocailí agus chogain sé é. Cranc, cranc, cranc. “Déanann sé torann!” ar seisean, a bhéal lán. “Tá sé cosúil le bheith ag siúl ar dhuilleoga tirime an fhómhair!”
Tháinig fiosracht ar Pigúiça. Ar dtús, bholaigh sí é. Bhí boladh an fhéir air tar éis na báistí. Ansin bhain sí leis lena lapa. Bhí sé bog thuas agus crua thíos. Ansin chuir sí barr a teanga leis. Níor tharla aon rud olc. D'fhan a teanga ina háit, agus a heireaball freisin.
Ansin, go han-mhall, bhain sí greim as, greim chomh beag le seangán. Cranc.
Chogain sí. Chogain sí beagán eile. Rinne sí aghaidh smaointeach, súil amháin leathdhúnta agus an ceann eile ag féachaint suas ar an tsíleáil. Bhí Tico agus Fofuxo ag fanacht, gan caochadh.
“Bhuel?” a d'fhiafraigh Tico.
“Tá sé... measartha,” arsa Pigúiça. Agus tar éis tamaillín: “Ach tá an torann go deas. Amárach blaisfidh mé píosa beag eile, ceart go leor? Píosa chomh beag le bóín Dé.” Chroith Fofuxo a eireaball. Ba thús an-deas é ‘measartha’.
Níos déanaí, a bolg te le hanraith, shocraigh Pigúiça í féin sa leaba agus dhún sí a súile. Agus bhí brionglóid aici faoi fhoraois de chrainníní glasa, áit a raibh seangáin bheaga le hataí ag spaisteoireacht go mall, go han-mhall, go dtí gur thit siad ar fad ina gcodladh freisin.
