Bhí cuma ar sheomra Phigúiça go raibh hairicín bréagán tar éis dul thar bráid. Bhí liathróid faoin leaba, teidí ar an gcathaoir, bloic scaipthe ar an urlár agus cnámh rubair crochta ón gcuirtín. Ní raibh a fhios ag aon duine conas a shroich sé ann.
Taobh amuigh, bhí an spéir bhándearg ag éirí oráiste. Bhí na scamaill ag méanfach cheana.
“A Phigúiça,” arsa Fofuxo, ón doras. “Tá sé in am glanadh suas.” “Ó, ná habair!” a ghearán sí, ag luí ar a droim i measc na mbloc. “Tá an iomarca bréagán ann! Ní bheidh mé in ann riamh!”
D'fhéach Fofuxo ar an seomra, ansin uirthi, agus rinne sé miongháire ar leataobh. “Cad faoi gan glanadh suas? Cad faoi oíche mhaith a rá?” Dhírigh Pigúiça cluas. “Oíche mhaith a rá?”
“Cinnte. Éiríonn na bréagáin tuirseach freisin. Bhí siad ag súgradh leat an lá ar fad. Anois ní mór dóibh dul a luí.”
Thóg Fofuxo an liathróid agus d'ardaigh sé í mar a bhéarfadh duine ar thaisce. “Oíche mhaith, a Liathróid. Rolladh tú go leor inniu.” Agus chuir sé isteach i gcófra na mbréagán í, go han-mhall.
Rinne Pigúiça gáire. Thóg sí an teidí. “Oíche mhaith, a Teidí. Ba tusa m'aoi ag an gcóisir tae.” Agus chuir sí ina luí sa chófra é, a cheann ar chúisín beag.
Ceann i ndiaidh a chéile. Chuir siad na bloic ar a chéile i líne, ag codladh le chéile. Chuaigh an leabhar pictiúr ar an tseilf, ina sheasamh, le hais a chomharsan. Ní raibh fágtha ach an chnámh rubair, thuas ar an gcuirtín.
“Tógfaidh mise é,” arsa Fofuxo. Shín sé a mhuineál, d'oscail sé a bhéal agus tharraing sé an chnámh lena fhiacla. Cnámh ollmhór a bhí ann, níos faide ná Pigúiça. Thug sé go dtí an cófra í, le coiscéimeanna duine a iompraíonn rud an-tábhachtach. “Oíche mhaith, a Chnámh,” arsa Fofuxo, níos ciúine fós. “Chuaigh tú ar go leor turas inniu.” Agus dhún an bheirt acu an cófra le chéile.
Bhí an seomra ciúin. Bhí an t-urlár le feiceáil, glan. Lig an fhuinneog píosa solais órga isteach, a thuirling ar an gcairpéad mar a bheadh cat.
D'fhéach Pigúiça timpeall. Thaitin an radharc léi. Bhí gach rud ina áit. Amárach, nuair a dhúiseodh sí, bheadh a fhios aici go cruinn cá bhfaigheadh sí gach cara. “Tá seomra ciúin go deas,” a dúirt sí go híseal. “Agus cabhraíonn seomra ciúin le codladh,” arsa Fofuxo.
Chuaigh Pigúiça suas ar an leaba. Bhí a súile trom. Bhí an cófra thíos ag análú go mall, lán de bhréagáin ag brionglóideach.
“Oíche mhaith, a sheomra,” ar sise, beagnach ina codladh cheana. “Oíche mhaith, a chuile rud.” Agus chodail sí, a croí éadrom agus an seomra ar suaimhneas.
