
Ar an gcnoc is airde i nDogavios, i dteach beag le fuinneoga gorma, bhí cónaí ar Bhean Brisa. Gadhar rása an-aosta a bhí inti, le fionnadh bán agus cluasa boga, a shiúil go mall agus a dhéanadh miongháire le gach duine.
Bhí a coileáin tar éis fás aníos agus bogadh i bhfad i gcéin, ar an taobh eile de na sléibhte. Mar sin, an Nollaig sin, bheadh Bean Brisa ina haonar.
“Níor chóir d'aon duine a bheith ina aonar um Nollaig,” arsa Pigúiça, a smut crapadh. “Tabharfaidh mé bronntanas di.” Ach nuair a d'oscail sí a bosca seodra, ní bhfuair sí ach cloichín, cnaipe agus leath briosca. Ní raibh aon rud maith go leor.
Chuimil Fofuxo a chluas. “Tá bronntanais ann nach n-oireann do bhosca ar bith.” “Cosúil le cad?” “Cosúil le hamhrán.”
Leathnaigh súile gorma Phigúiça. Amhrán! Ba bhreá léi canadh, fiú agus í beagáinín as tiúin. Uaireanta go leor.
Mar sin, gach tráthnóna, chuaigh an bheirt acu go dtí an machaire bláthach chun cleachtadh a dhéanamh. Shuigh Fofuxo, d'fhéach sé ar an spéir agus sheinn sé lena chroí go hiomlán. Shuigh Pigúiça lena thaobh agus sheinn sí leis, a smut dírithe ar na scamaill. D'imigh na nótaí san aer agus bhí na bláthanna ag luascadh leis an rithim.
Bhí an t-amhrán simplí: ba faoi theach beag ar chnoc é, faoi fhuinneog lasta agus faoi chairde a thagann sa bhfuacht. Chum Pigúiça an chuid dheiridh léi féin: “Agus an té a chónaíonn thuas ard, ní bhíonn sé ina aonar go brách.”
Ar Oíche Nollag, agus an ghrian íseal, ag claonadh i gcoinne na gcnoc, dhreap an bheirt acu go dtí an teach beag le fuinneoga gorma. Stop siad os comhair an dorais. Tharraing Pigúiça anáil dhomhain. Agus thosaigh siad.
Ar an gcéad nóta, bhog an cuirtín. Ar an dara ceann, d'oscail an fhuinneog. Agus bhí Bean Brisa ann, a cluasa in airde agus a súile ag lonrú, fliuch.
Nuair a chríochnaigh siad, d'fhan sí ina tost ar feadh tamaill. Ansin dúirt sí, agus a guth ar crith le lúcháir: “Is blianta fada ó sheinn aon duine dom.” Agus d'oscail sí an doras. “Tagaigí isteach, tagaigí isteach. Tá anraith te ar an sorn.”
Chaith an triúr an oíche cois tine. D'inis Bean Brisa conas a sheinn a coileáin nuair a bhí siad óg, agus mhúin sí amhrán ársa, ó roimh bhreith Phigúiça. Rinneadh maisiúchán fuinneoige den chloichín agus den chnaipe ón mbosca seodra.
Ar an mbealach abhaile, bhí spéir Dhogavios lán de réaltaí. “Ba é sin an bronntanas is fearr a thug mé riamh,” arsa Pigúiça. “Agus níor ghá ribín fiú.”
“An bhfillfimid ar an Athbhliain?” a d'fhiafraigh sí. “Agus an lá ina dhiaidh sin freisin,” arsa Fofuxo.
Sa bhaile, luigh Pigúiça agus chan sí go bog amhrán ársa Bhean Brisa. Bhí an fonn ag éirí níos moille, níos moille, go dtí nach raibh ann ach monabhar. Agus d'iompaigh an monabhar ina chodladh.
