An mhaidin sin, bhí an pháirc lán de choileáin. Bhí siad ag rith, ag rolladh, ag léim, agus bhí coiléir orthu ar fad le clibeanna beaga a bhí ag glingeadh.
I measc na gcoileán, bhí Zeca, pug nua sa scata. Bhí a shrón brúite, a chluasa ag titim agus eireaball cuartha cosúil le seilide.
Ba é Fofuxo an chéad duine a bheannaigh dó. “Haigh, is mise Fofuxo! An bhfuil fonn ort súgradh le maide?” “Tá!” arsa Zeca, a shúile ag lonrú.
Agus as go brách leo, ag rith trasna na páirce. Bhí siad ag gáire os ard. Scaoil duine an maide, thug an duine eile ar ais é. Ansin mhalartaigh siad.
D'fhan Pigúiça i gcúinne, ina suí. D'fhéach sí orthu. D'fhéach sí ar an talamh. D'fhéach sí arís. Thosaigh rud te ag éirí tríd a bolg. Ní fearg a bhí ann. Ní brón a bhí ann. An dá rud measctha a bhí ann, teann.
“Is é Fofuxo MO chara is fearr,” a ghearán sí go híseal. “Níor fhéach sé orm fiú.” Chas sí a srón ar an taobh eile, chrosáil sí a lapaí beaga agus d'fhan sí ansin, a haghaidh dorcha.
Ach tá srón an-mhaith ag Fofuxo do mhothúcháin a chairde. Nuair a thug sé faoi deara tost Phigúiça, stop sé an cluiche láithreach agus tháinig sé ina rith. “A Phigúiça, an bhfuil tú ceart go leor?” “Níl,” ar sise. “Ní imríonn tú ach le Zeca.”
Shuigh Fofuxo lena taobh, go mall. D'éirigh a shúile gorm dorcha, mar a tharlaíonn nuair a bhíonn rud tábhachtach le rá aige. “An bhfuil aithne agat ar mo chroí?” a d'fhiafraigh sé. “Tá seomra ann do gach cara. Nuair a tháinig Zeca, d'oscail seomra nua. Ach níor fhág aon duine seomra ar bith, ná tusa féin.”
D'fhéach Pigúiça air. D'fhuaraigh an rud te sa bholg beagán. “Is é do sheomra-sa an ceann is mó ar fad,” a dúirt Fofuxo. “Tá fuinneog lán de réaltaí ann.” Rinne Pigúiça gáire, gan rún aici, trína srón.
Ar an taobh eile den pháirc, bhí Zeca ag féachaint orthu, beagán caillte, gan fios aige cá háit le dul. Ba é seo an chéad uair a bhí sé ann. Ní raibh aithne aige ar aon duine ach Fofuxo.
Tharraing Pigúiça anáil dhomhain. D'éirigh sí agus chuaigh sí chuige. “Haigh. Is mise Pigúiça. An bhfuil fonn ort rud iontach a fheiceáil? Tá clocha a chanann sa choill.”
“Clocha a chanann?” arsa Zeca, a bhéal ar leathadh. “Ba mhaith liom iad a chloisteáil!”
Chuaigh an triúr acu, taobh le taobh. Chan na clocha go híseal, díreach dóibh. Agus nuair a bhí an ghrian ag dul faoi, bhí triúr coileán tuirseach ina gcodladh in aghaidh fhréamh crainn, agus eireaball cuartha Zeca díreach in aice eireaball bog Phigúiça.
