
Stiall dhearg. Stiall bhán. D'fhéach Pigúiça ar an dá stiall bheaga páipéir lena smut crapadh, mar a bhreathnaíonn duine ar mhearaí.
Bhí sé an lá chun an crann ar an gcnoc a mhaisiú, an ceann a sheasann ina aonar ar bharr an mhachaire bhlátha. Bhí an bhuíon ar fad tagtha: Bholota, Tico, Nina. Agus bhí smaoineamh as leabhar tugtha ag Fofuxo leis.
“I bhfad i gcéin, i dtír darb ainm an Danmhairg, déanann teaghlaigh croíthe páipéir le crochadh ar chrann na Nollag,” arsa sé. “Tógann siad dhá stiall de dhathanna difriúla agus fíonn siad iad, ceann taobh istigh den cheann eile, go dtí go mbíonn croí ann. Tugann siad julehjerter orthu, rud a chiallaíonn croíthe Nollag.”
“Déanfaidh mise an chéad cheann!” arsa Pigúiça. “Liom féin!” Agus thosaigh sí. Isteach, amach. Isteach, amach. Ach shleamhnaigh an stiall dhearg. Phlic an stiall bhán an bealach mícheart. Nuair a shocraigh sí ceann acu, scaoil an ceann eile.
Rinne sí iarracht arís. Agus arís. Ar an gceathrú huair, bhí cuma ceapaire brúite ar a croí seachas croí. “Tá an maisiúchán seo dodhéanta!” a bhuail sí osna, ag suí go tobann ar an bhféar.
Shuigh Fofuxo os a comhair, ag miongháire. “Sa Danmhairg, is annamh a dhéanann duine ar bith an chéad chroí ina aonar,” ar seisean. “De ghnáth coinníonn duine acu agus fíonn an duine eile. Ar mhaith leat triail a bhaint as mar sin?”
Smaoinigh Pigúiça. Ní raibh fonn uirthi é a admháil, ach bhí sí tuirseach de cheapairí brúite. “Ceart go leor. Coinnigh tusa.”
Choinnigh Fofuxo an dá stiall lena lapaí móra, go daingean. D'fhíon Pigúiça go mall: isteach, amach, isteach, amach. An uair seo, níor shleamhnaigh rud ar bith. Agus go tobann, bhí sé ann: croí cearrach, dearg agus bán, agus lúb bheag ar a bharr le crochadh.
“Féach,” arsa Fofuxo. “Tá leath dearg, leath bán. Ní dhéanann ceann amháin croí. Déanann an dá cheann le chéile.”
Thosaigh an bhuíon ar fad ag obair i mbeirteanna. Choinnigh Bholota do Thico. D'fhíon Nina le Bholota. Ní dhearna aon duine croí foirfe, ach bhí gach ceann deas ar a bhealach féin, cuid acu cam, cuid acu ramhar, ceann amháin agus bláth greamaithe de de thaisme.
Chroch siad na croíthe ar na craobhacha, ceann i ndiaidh a chéile. Ansin chuir Fofuxo sreang soilse timpeall an chrainn, agus shruthlaigh sí go talamh cosúil le sruthán beag lonrach.
Nuair a thosaigh an ghrian ag dul faoi, tharla rud nach dtarlaíonn ach i nDogavios: tháinig na réaltaí go luath agus thuirlingíodar ar bharr an chrainn, ag tarraingt réaltbhuíonta idir na craobhacha. Las an crann ar fad.
Shuigh Pigúiça agus Fofuxo ansin, os comhair a chéile, ag breathnú. “Is é ár gcroíne an croí is áille,” a chogar sí. “Is é an croí is áille mar gur déanadh é ag beirt,” a d'fhreagair sé.
An oíche sin, chodail Pigúiça agus stiall bheag dhearg faoina lapa. Agus bhrionglóid sí faoi chroíthe páipéir ag luascadh, go mall, go mall, sa ghaoth the ar an gcnoc.
