
Tháinig an chéad fhuacht go Dogavios go ciúin, tráthnóna. Dhún na bláthanna a mbileoga amhail is dá mbeadh cóta á chur orthu, agus sheinn na clocha níos ísle, gan teas a chaitheamh.
Thaitin sé go mór le Pigúiça. Is maith le huskies an fuacht. Rith sí tríd an gclós, ag séideadh deatach bheag as a smut, fuuu, ag ligean uirthi gur dragan a bhí inti.
Ansin chonaic sí é. Ar bharr nóinín, ina thost, bhí féileacán buí agus a sciatháin dúnta. Chuaigh Pigúiça go han-ghar. Bhí an féileacán ar crith, ar crith, cosúil le duilleog sa ghaoth.
“Nach n-eitleoidh tú?” a d'fhiafraigh Pigúiça. “Ní féidir liom,” a d'fhreagair an féileacán i nguth tanaí. “Tá mo sciatháin préachta. Ní eitlíonn féileacán ach nuair a bhíonn sé te.”
Smaoinigh Pigúiça go tapa. Ar dtús, theastaigh uaithi an féileacán a thabhairt abhaile i bpróca. Ach mheabhraigh sí an rud a deireadh Fofuxo i gcónaí: is maith le hainmhí an ghairdín cónaí sa ghairdín. Ní hionann cabhrú agus príosúnú.
Mar sin luigh sí go bog in aice leis an nóinín agus shéid sí go han-éadrom, aer te ag teacht óna béal. Hhhaaa. D'oscail an féileacán a sciatháin beagán.
Ansin rinne Pigúiça an rud a bhfuil a fhios ag gach husky: chas sí a heireaball clúmhach, tiubh mar scairf, agus rinne sí balla beag timpeall an bhlátha, chun an ghaoth a stopadh. “An bhfuil sé níos fearr?” “I bhfad níos fearr,” arsa an féileacán. “Ach beidh an oíche fada.”
D'fhéach Pigúiça thart. Gar dó bhí an crann a raibh a chorp casta, craobhacha ísle air agus duilleoga ollmhóra, leathan mar scáthanna báistí. Faoina bhun, is ar éigean a shroich an ghaoth.
“Tá áit ar eolas agam,” ar sise. Agus shiúil sí go mall, go han-mhall. Chladhaigh sí thart timpeall ar an mbláth agus d'iompair sí an nóinín leis an gcré agus gach rud, gan an fhréamh a stróiceadh, agus an féileacán ar a bharr, daingean mar phaisinéir.
Faoi na duilleoga móra, chuir sí an nóinín arís i gcúinne bog caonaigh agus shocraigh sí roinnt duilleog tirim timpeall air. Bhí cuma seomra bhig ar an áit.
Chuaigh an féileacán a chodladh go compordach. Stad na sciatháin ag crith. “Go raibh maith agat, a Phigúiça,” a chogar sé. “Amárach, nuair a bheidh an ghrian te, tiocfaidh mé le dea-mhaidin a ghuí ort.”
An mhaidin dár gcionn, bhuail an ghrian na duilleoga móra, agus bhí an féileacán ann, ag eitilt faoin gcraobh, ag déanamh ciorcal os comhair smut Phigúiça. Shuigh sí ansin ag miongháire, ag miongháire, a cluasa in airde.
San oíche, sa bhaile, luigh Pigúiça ina leaba agus chas sí a heireaball timpeall a smut féin, mar a rinne sí leis an bhféileacán. Bhí sé te. Bhí sé go deas.
Taobh amuigh, faoi na duilleoga, bhí duine an-bheag ag codladh i suaimhneas freisin. Agus í ag smaoineamh air sin, chodail Pigúiça níos socra fós.
