
Ar thráthnóna deireanach na bliana, trasnaíonn gach duine i nDogavios an droichead criostail. Tá sé idir dhá chnoc, thar ghleann domhain, agus treoraíonn sé go bun an tsléibhe shneachtaigh, áit a gcaitheann na giúiseanna hataí bána.
Tá an droichead leathan agus sábháilte, le ráillí criostail ar gach taobh. Agus crochta air, tá cloigíní. Neart cloigíní. Ach ní bhuaileann siad leis an ngaoth. Ní bhuaileann gach cloigín ach nuair a deir duine buíochas ó chroí.
“Níl aon rud agam le buíochas a ghabháil as,” a dúirt Pigúiça go gearánach, ina seasamh ag tús an droichid. “Bhí mo bhliain gnáth. Níor tharla aon rud speisialta.”
Rinne Fofuxo miongháire agus thóg sé an chéad chéim. “Ansin trasnóimid go mall. B'fhéidir go gcuimhneoidh tú ar rud beag ar an mbealach.”
Ar an gcéad chéim, d'fhéach Pigúiça síos agus chonaic sí, thíos sa ghleann, an loch ag lonrú. “Ansin a d'fhoghlaim mé snámh,” a mheabhraigh sí. Agus, gan smaoineamh, dúirt sí: “Go raibh maith agat, a locha.” Dlim! Bhuail cloigín an-íseal.
Baineadh geit bheag aisti, an cineál maith. Shiúil sí beagán eile. Mheabhraigh sí an seangán beag Zizi, chomh beag agus chomh cairdiúil. “Go raibh maith agat, a Zizi.” Dlim, dlom!
Mheabhraigh sí an lá ar thit sí den scútar. Ghortaigh sé, agus ghoil sí. Ach ina dhiaidh sin d'fhoghlaim sí siúl léi féin. Bhí leisce uirthi. An bhféadfaí buíochas a ghabháil fiú as droch-lá? “Go raibh maith agat as an tuisle,” ar sise, ag gáire leath. “Mar d'fhoghlaim mé.” Dlem! Bhuail an cloigín sin níos láidre ná gach ceann eile.
Anois, ní stopfadh Pigúiça. “Go raibh maith agat, a leaba the. Go raibh maith agat, a anraith puimcín. Go raibh maith agat, a Bholota, as do phluid a thabhairt ar iasacht dom. Go raibh maith agat, a bháisteach, as na locháin.” Bhuail na cloigíní ceann i ndiaidh a chéile, dlim, dlom, dlem, agus d'eitil na nótaí san aer cosúil le héin bheaga cheoil.
Líon an gleann ar fad le fuaim. Ar an taobh eile den droichead, bhí coileáin na buíne ag trasnú freisin, agus mheascadh a gcloigíní le cloigíní Phigúiça, in amhrán nár scríobh ceoltóir ar bith.
Nuair a shroich siad deireadh an droichid, ní raibh fágtha ach cloigín amháin, an ceann ba mhó ar fad, ag an gcuid deiridh den droichead, os comhair an tsléibhe shneachtaigh. D'fhéach Pigúiça air. Ansin d'fhéach sí ar Fhofuxo, mór agus órga lena taobh.
“Go raibh maith agat as a bheith anseo liom,” ar sise. “An bhliain ar fad.” DLOOOM. Bhuail an cloigín mór chomh hálainn sin gur lonraigh sneachta an tsléibhe, agus tháinig calóg bheag síos ag damhsa go dtí gur thuirling sí ar a srón.
“An bhfaca tú?” arsa Fofuxo. “Ní raibh do bhliain chomh gnáth sin.” “Bhí sí lán,” arsa Pigúiça. “Lán de rudaí beaga.”
San oíche, ina leaba, bhí sí fós ag cloisteáil na gcloigíní i bhfad uaithi, níos ciúine agus níos ciúine. Sular thit sí ina codladh, chogar sí trí bhuíochas eile: don chluasán, don phluid agus don oíche.
Agus laistigh dá croí, go han-mhall, bhuail cloigín beag deireanach. Dlim.
