Hap! I lár an réitigh, tháinig Pigúiça ar an gcnámh ba mhó a chonaic sí riamh. Bhí sé chomh mór sin gur ghá di siúl i leataobh lena iompar, díreach cosúil le portán.
“Is liomsa é,” a d'fhógair sí, gan duine ar bith ag éisteacht. “Liomsa ar fad.” Chan cloch a bhí in aice láimhe rud éigin faoina hanáil, ach lig Pigúiça uirthi nár chuala sí í.
Go gairid, tháinig Fofuxo, ag croitheadh a eireabaill. “Nach álainn an cnámh é sin! An féidir liomsa imirt freisin?” Rug Pigúiça barróg ar an gcnámh lena ceithre lapa. “Ní féidir. Is liomsa é. Mise a d'aimsigh ar dtús é.”
Níor tháinig fearg ar Fofuxo. Luigh sé siar san fhéar agus d'fhan sé ag féachaint ar na scamaill. Bhí cruth cnáimhe ar cheann acu, agus rinne sé gáire leis féin.
Rinne Pigúiça iarracht imirt leis an gcnámh. Chaith sí suas san aer é, ach bhí sé trom agus thit sé anuas ar a ceann. Plab. Rinne sí iarracht é a chogaint, ach bhí sé rómhór dá béilín. Rinne sí iarracht rith leis, agus baineadh tuisle aisti.
Shuigh sí síos, pus uirthi. Ní raibh sé chomh héasca is a cheap sí imirt ina haonar le cnámh den mhéid sin. Agus, le fírinne, bhí sé beagáinín leadránach.
Ansin d'fhéach sí ar an gcnámh. Bhí ceann amháin air ar thaobh amháin. Agus bhí ceann eile air ar an taobh eile. Dhá cheann. D'fhéach sí ar Fofuxo. Fofuxo amháin. D'fhéach sí uirthi féin. Pigúiça amháin.
“Fofuxo,” ar sise go ciúin. “Ar mhaith leat greim a choinneáil ar an gceann eile?” Phreab cluasa Fofuxo in airde agus tháinig sé ina rith.
Rug gach duine acu greim ar cheann den chnámh, agus thosaigh an tarraingt téide. Tharraing Pigúiça an bealach seo, grrr. Tharraing Fofuxo an bealach eile, go han-séimh, grrr. Uaireanta lig sé di buachan, agus uaireanta lig sise dósan buachan.
Go luath tháinig Bolota, an basset le cluasa fada, agus Tico, an dachshund. “An féidir liom páirt a ghlacadh?” a d'fhiafraigh Bolota. An uair seo níor smaoinigh Pigúiça fiú. “Is féidir! Beir greim ar an lár!”
Agus ba é sin an tráthnóna ba spraíúla a bhí riamh sa réiteach. Gach duine ag tarraingt, gach duine ag gáire, agus ní raibh a fhios ag aon duine níos mó cé leis an cnámh. Ba le gach duine a bhí ag imirt é.
Nuair a chuaigh an ghrian i bhfolach taobh thiar de na sléibhte, luigh na coileáin siar san fhéar, duine le hais a chéile, traochta ó bheith ag gáire.
Leag Pigúiça a ceann ar an gcnámh, mar a bheadh piliúr ann. Leag Fofuxo a cheann ar an gceann eile. D'fhan an bheirt acu mar sin, ag féachaint ar na chéad réaltaí ag nochtadh.
“An imreoimid arís amárach?” a d'fhiafraigh sí, a súile beagnach dúnta. “Imreoimid,” arsa Fofuxo. Agus thit Pigúiça ina codladh ansin féin, miongháire uirthi, a ceann ar an gcnámh a bhí anois ag gach duine.
