Bhí Pigúiça salach. An-salach. Bhí láib ar a srón, láib ar a lapaí, láib ar a heireaball agus fiú beagáinín láibe istigh ina cluas.
“Am folctha,” arsa Fofuxo.
“Cén folcadh?” arsa Pigúiça, ag caochadh a súl. “Tá mé glan glan.” Agus thit meall láibe dá smig, plap, díreach os comhair Fofuxo.
Choinnigh Fofuxo srian ar a gháire. “Glan glan, an ea?”
“Tá folcadh leadránach,” arsa Pigúiça, ag dul i bhfolach taobh thiar de thom. “Tá an t-uisce fliuch. Téann an ghallúnach isteach i mo shúile. Caithfidh mé fanacht socair. Agus ina dhiaidh sin beidh boladh gallúnaí orm, agus ní boladh madra!”
Smaoinigh Fofuxo beagán. Ansin dúirt sé: “Ceart go leor. Mar sin ní bheidh folcadh ann inniu. Inniu beidh turas trasna an locha ann.”
Nocht ceann Pigúiça as an tom. “Turas trasna?”
I loch na coille, bhí sraith de chlocha cruinne, ceann i ndiaidh a chéile, go dtí an bruach thall. Nuair a léimfeadh duine orthu, chanfadh gach cloch nóta difriúil. Do. Re. Mi.
Léim Pigúiça ar an gcéad cheann. Do! Léim sí ar an dara ceann. Re! Léim sí ar an tríú ceann. Mi! Chan an ceathrú ceann chomh caol sin gur shíl tú gur éinín a bhí ann. Bhí an t-uisce ag stealladh ar a lapaí, agus bhí an láib ag imeacht, gan í fiú á thabhairt faoi deara. Ar an gcúigiú cloch, shleamhnaigh sí beagáinín agus, splais, fliuchadh a bolg ar fad. In áit gearán a dhéanamh, rinne sí gáire.
I lár an locha, bhí an t-uisce tanaí agus bogthe ag an ngrian. Bhí bláthanna cruinne ag fás ansin a scaoil boilgeoga cúir chumhra nuair a thiocfadh duine ina ngar. Rinne Pigúiça únfairt i measc na mboilgeog. Chuimil Fofuxo a droim lena lapa, go han-éadrom, agus rinne sé hata cúir ar a ceann.
“Féach, Fofuxo! Is cáca breithlae mé!”
Nuair a shroich siad an taobh eile, chroith Pigúiça í féin ó cheann go heireaball, frrrrr, agus steall sí uisce i ngach áit. Bhí a fionnadh bán agus liath arís, bog agus boladh bláthanna air. Luigh an bheirt acu ar chloch the le triomú, fad a bhí an ghrian ag dul faoi taobh thiar de na crainn.
“Fofuxo,” arsa Pigúiça, a guth trom leisciúil. “An mbeidh turas trasna an locha ann arís amárach?”
“Beidh,” ar seisean. “Aon uair a bhíonn láib ann.”
An oíche sin, chas Pigúiça í féin ina liathróid sa leaba bheag, chomh bog le scamall. Bholaigh sí a lapa féin: boladh bláthanna. Amuigh, bhí clocha an locha fós ag canadh, níos ísle agus níos ísle. Lig sí méanfach amháin. Lig sí dhá mhéanfach. Agus thit sí ina codladh, glan glan i ndáiríre.
