I lár na hoíche, dhúisigh Pigúiça go tobann.
Oíche champála a bhí ann sa pháirc. Bhí an scata ar fad ina gcodladh ar an bhféar, faoi na réaltaí. Bhí Bolota ag srannadh go bog, a cluasa móra mar phluid aici. Bhí Tico casta suas mar bhuilín beag aráin. Bhí Nina ina codladh le lapa amháin ar a srón, ag brionglóideach agus ag croitheadh a heireabaill.
Ach bhí croí Pigúiça ag bualadh go tapa, bum bum bum. D'fhéach sí timpeall, go han-mhall, le bheith cinnte go raibh sí ann i ndáiríre, sa pháirc, agus nach raibh sí istigh sa bhrionglóid níos mó.
Shiúil sí ar bharraicíní go dtí Fofuxo agus chuir sí a srón lena chluas. “Fofuxo... an bhfuil tú i do dhúiseacht?”
“Tá anois,” ar seisean, ag oscailt súil amháin. Bhí a shúile órga, socair mar is gnách. “Cad atá cearr?”
“Bhí drochbhrionglóid agam. Bhí mé caillte i bhforaois dhorcha. Níor fhreagair na bláthanna nuair a chuaigh mé ina ngar. Agus ní raibh mé in ann an bealach abhaile a aimsiú.”
Ní dhearna Fofuxo gáire, agus ní dúirt sé gur seafóid a bhí ann. D'éirigh sé go mall agus thug sé barróg mhór di, ceann de na barróga sin a chlúdaíonn tú ó bhun go barr. D'fhan Pigúiça istigh ann, te teolaí, go dtí gur mhoilligh an bum bum bum.
“An bhfuil a fhios agat cad a dhéanaim nuair a bhíonn drochbhrionglóid agam?” a d'fhiafraigh Fofuxo. “Athraím an deireadh.”
“An féidir é sin a dhéanamh?”
“Is féidir. Dún do shúile agus téigh ar ais go foraois na brionglóide. Ach anois éist: dúisíonn bláth beag bídeach agus deir sé ‘haigh’. Ansin ceann eile. Agus ceann eile. Agus lasann siad, ceann i ndiaidh a chéile, cosúil le cosán de sholais bheaga.”
Dhún Pigúiça a súile. Bhí sí in ann é a fheiceáil. Las na bláthanna, ceann i ndiaidh a chéile, agus rinne siad cosán lonrach ar urlár na foraoise.
“Agus ag deireadh an chosáin,” arsa Fofuxo, “cé atá ag fanacht?”
Rinne Pigúiça miongháire. “Tusa. Agus Bolota, agus Tico, agus Nina. Agus tá gach duine ag campáil faoi na réaltaí.”
“Díreach mar atá anois,” arsa Fofuxo.
D'oscail Pigúiça a súile agus d'fhéach sí suas. Bhí an spéir lán de réaltaí, agus bhí cuma ar gach ceann acu go raibh sé ag caochadh uirthise amháin. Neadaigh sí idir lapaí móra Fofuxo, leag sí a ceann ar a chliabh agus d'éist sí lena chroí, bum... bum... bum..., go han-mhall. Agus an uair seo, nuair a thit sí ina codladh, thosaigh an bhrionglóid leis an deireadh deas.
