Gorm a bhí Cnáimhín, déanta as plúis, le paiste ar a chluas. Ní hé an bréagán ba mhó a bhí ag Pigúiça a bhí ann, ná an ceann ba dheise. Ach ba é an ceann ab ansa léi é. Chodail sé léi gach oíche, agus chuala sé gach rún.
An tráthnóna sin, d'imir Pigúiça sa pháirc, rith sí i ndiaidh féileacán, rolladh sí san fhéar, agus níor thug sí faoi deara go dtí go raibh sí ag filleadh abhaile go raibh a lapa folamh.
“Mo Chnáimhín!” a scairt sí. “D'imigh sé!” Thosaigh a smig ag crith. Líon na deora a súile gorma, agus ghoil Pigúiça, ina suí i lár na páirce, agus an spéir bhándearg ag dul dorcha.
Tháinig Fofuxo, shuigh sé lena taobh agus d'fhan sé, gan focal a rá, go dtí gur laghdaigh an caoineadh. “Tá sé ag cur pian ort, nach bhfuil?” ar seisean. “An-chuid,” a smeacharnaigh Pigúiça. “Is cara liom é. Agus chaill mé é.”
“Tá brón ort, ar ndóigh,” arsa Fofuxo. “An bhfuil fonn ort triail a bhaint as é a aimsiú? Tá cleas agam.” “Cén ceann?” “Tarraingímid anáil trí huaire. Ansin cuimhnímid, céim ar chéim, ar na háiteanna ar chuaigh tú inniu. Caithfidh Cnáimhín a bheith in áit amháin acu.”
Tharraing Pigúiça anáil: a haon, a dó, a trí. Bhí a ceann ag éirí níos soiléire, cosúil le huisce sruthláin tar éis don láib socrú.
“Ar maidin, bhí sé liom sa leaba,” ar sise. “Ansin thug mé go dtí an choill é... Ansin dhreap mé crann... Ansin luigh mé in aice le bláth ollmhór agus...” “Agus?” a d'fhiafraigh Fofuxo. “Agus d'fhéach mé ar na beacha! Sin an áit!”
Chuaigh an bheirt go dtí an choill, idir na crainn ghiúise, an ghrian an-íseal idir na sléibhte. Shroich siad an bláth ollmhór.
Agus bhí feithid bheag bhrónach ansin, cuachta ar bharr an bhlátha, ag coinneáil ar rud gorm a bhí níos mó ná í féin. “Mo Chnáimhín!” arsa Pigúiça.
D'ardaigh an fheithid a ceann. Bóín Dé a bhí inti, a súile fliuch. Lili a bhí uirthi mar ainm. “Fuair mise é,” arsa Lili, go híseal. “Fuair mé ar maidin é. Bhí fonn orm é a thabhairt dá úinéir, ach bhí sé ró-throm, agus ní raibh a fhios agam cá raibh cónaí uirthi. D'fhan mé anseo ag fanacht go dtiocfadh duine éigin.”
Mhothaigh Pigúiça a croí ag téamh. Thóg sí Cnáimhín go cúramach agus rug sí barróg an-láidir air. “Go raibh maith agat, a Lili. Thug tú aire dó an lá ar fad.”
“An mbeidh tú ag teacht ar cuairt chugainn amárach?” a thug Fofuxo cuireadh di. Rinne an bhóín Dé miongháire den chéad uair. Dhreap sí suas ar dhroim Fhofuxo, agus d'fhill an triúr abhaile go ciúin, agus na chéad réaltaí ag teacht amach.
An oíche sin, chodail Pigúiça agus Cnáimhín ina baclainn. Shíl sí go gcuireann caillteanas rud ionúin teannas sa chroí. Ach go gcabhraíonn sé anáil a tharraingt, cuimhneamh agus cuardach go socair leis an mbealach ar ais a fháil.
Chuala Cnáimhín gach rún den lá. Agus thit Pigúiça ina codladh.
