Bhí trí oíche fágtha go dtí an Nollaig, agus bhí fadhb chomh mór le sliabh ag Pigúiça. Ní raibh bronntanas aici do Fhofuxo fós.
Bhí rud ollmhór uaithi. Rud lonrach. Rud a chuirfeadh Fofuxo ag liú le háthas agus ag rince timpeall ar a eireaball féin.
Chuaigh sí go dtí an réiteach le smaointe a iarraidh ar an scata. Bhí Bolota chun cúisín le frainsí órga a thabhairt. Bhí Tico chun scuab nua a thabhairt, agus cos airgid uirthi. Bhí an bheirt acu ag caint go tapa, sceitimíneach, agus bhí an chuma ar na bronntanais go raibh siad ag éirí níos áille in aghaidh an nóiméid.
D'fhéach Pigúiça ar a lapaí féin. Ní raibh cúisín aici, ná scuab, ná frainsí órga. Ní raibh aici ach ceithre lapa, fiche méar bheag agus fonn mór.
Mar sin, shiúil sí tríd an ngairdín ag smaoineamh. Stop sí os comhair leapa bláthanna agus, mar a tharlaíonn i nDogavios, chas na bláthanna go léir chuici ag an am céanna. “An bhféadfainn peiteal amháin a thógáil ó gach ceann agaibh?” a d'fhiafraigh sí. Chroith na bláthanna a gcinn. Tháinig féileacáin a bhí ag spaisteoireacht ann agus thuirling siad ar a ceann, fiosrach.
Leis na peitil, dhath Pigúiça píosa ribín bán. Chuimil sí gorm, chuimil sí buí, chuimil sí bándearg. Bhí stríoca ar an ribín, é beagán smeartha, agus giota féir greamaithe de.
Ansin rinne sí iarracht bogha a cheangal. Bhí sé cam. Rinne sí arís é. Bhí sé níos cama fós. An tríú huair, cheangail sí snaidhm i gcruth cnámh, agus bhí sé cam freisin, ach d'fhéadfá a fheiceáil gur cnámh a bhí ann.
Ar Oíche Nollag, chuir sí an bronntanas i bhfolach taobh thiar dá droim. Bhí náire uirthi. In aice leis an gcúisín le frainsí órga, bhí cuma, bhuel, beagán cam ar a bogha.
“Nollaig shona, a Fhofuxo,” ar sise, agus shín sí an ribín chuige. “Mise a rinne é. Tá sé gránna.” D'fhéach Fofuxo air. D'éirigh a shúile gorm dorcha, mar a tharlaíonn nuair a bhíonn rud tábhachtach le rá aige.
“A Phigúiça, is é an rud is áille a fuair mé riamh,” ar seisean. “Mothaím gach peiteal. Mothaím do chuid ama, do lapa, an tsnaidhm sin i gcruth cnámh. Ní dhíolann aon aonach ar domhan é sin.”
Chuir sé an ribín timpeall a mhuiníl, agus shuigh sé ar leataobh, díreach ag airde an chroí. “Anois tabharfaidh mé bronntanas uait liom i ngach áit,” ar seisean.
Agus thóg sé beart beag amach ó chúl an chrainn. Cloch mhín a bhí ann, ceann acu siúd a chanann go híseal, péinteáilte de láimh. Ar a barr, i bpéint ghorm, bhí PIGÚIÇA scríofa. Ach bhí an síneadh fada ar an Ú ina luí ar a thaobh.
Bhí an bheirt acu ag gáire. Chan an chloch hmmm, hmmm, amhail is dá mbeadh sí sásta freisin.
An oíche sin, chodail Pigúiça agus an chloch faoina smig. Chodail Fofuxo agus an ribín cam ar a mhuineál. Agus bhí brionglóid ag gach duine acu faoi bhronntanas nach bhfuil aon duine in ann a fhilleadh i bpáipéar.
