“Inniu níl,” arsa Nina.
Bhí Pigúiça ag teacht ina rith, a lapaí ar oscailt, leis an mbarróg is gnách a thabhairt dá cara, an púdal le fionnadh bog mar chadás. Stop sí i lár an bhealaigh, a lapaí sínte san aer. “Cad atá i gceist agat, inniu níl?”
“Níl barróg uaim inniu,” arsa Nina arís, go han-íseal. “Níl uaim ach fanacht anseo tamall beag, i m'aonar, ag féachaint ar na bláthanna.”
Níor thuig Pigúiça. Ba é an barróg an rud ab fhearr ar domhan. Cén chaoi nach mbeadh sé uaidh ag aon duine? Mhothaigh sí brón beag ag éirí tríd a bolg. “Nach maith leat mé a thuilleadh?” “Is maith liom go mór,” arsa Nina. “Níl sé uaim inniu amháin.”
Bhí fonn ar Phigúiça barróg a thabhairt mar sin féin. Barróg bheag thapa, shíl sí, agus taitneoidh sé le Nina. Ansin tháinig Fofuxo, shuigh sé lena taobh agus dúirt sé, gan aon cháineadh: “A Phigúiça, nuair a deir Nina ní hea, is léi féin an ní hea. Tá smacht aici ar a corp féin, díreach mar atá agat ar do chorp féin.”
“Ach is barróg grá é!” “Fiú barróg grá,” ar seisean. “Is féidir leis an mbealach lena dtaispeántar an grá athrú. Fanann an grá mar an gcéanna.”
Smaoinigh Pigúiça. Mheabhraigh sí an lá a ndearna Tico cigilt uirthi agus d'iarr sí air stopadh, agus stop sé láithreach. An lá sin bhí sí sábháilte, agus bhí níos mó fonn uirthi súgradh leis ina dhiaidh sin.
Mar sin shuigh sí coiscéim amháin ó Nina. “An féidir liom fanacht anseo, gan teagmháil?” “Is féidir,” arsa Nina, agus d'éirigh cúinne a béil beagán.
In ionad barróg a thabhairt, d'ardaigh Pigúiça a lapa agus chroith sí, go mall, mar a déarfadh sí: “Táim anseo.” Chroith Nina ar ais. Rinne an bheirt acu gáire, gan torann.
Chuaigh tamall thart. Thuirling féileacán ar bhláth, d'imigh sé, tháinig sé ar ais. Bhí an ghaoth ag dul thar a gcluasa go héadrom. D'fhoghlaim Pigúiça gur cineál grá é fanacht le hais duine, gan aon rud a dhéanamh, freisin.
“A Phigúiça?” a ghlaoigh Nina. “Sea?” “Anois ba mhaith liom barróg.” “An féidir liom i ndáiríre?” “Is féidir.”
Agus ba bharróg bhog, fhada í, lán d'fhionnadh agus de gháire. Ba í an barróg ab fhearr den bhliain í, mar gur iarradh í.
San oíche, sa leaba bheag, shíl Pigúiça gur bealach é “ní hea” freisin leis an méid a mhothaíonn duine a rá. Agus nuair a éisteann tú le “ní hea” cara, éiríonn an cairdeas níos láidre fós.
Ón bhfuinneog, chroith sí uair amháin eile i dtreo theach Nina, i bhfad uaithi. Leag sí a ceann ar an bpiliúr. Agus thit Pigúiça ina codladh, a lapaí ciúin, ar suaimhneas.
