Bhí loch Dogavios mín mar scáthán. Bhí crann ann, bhí scamall ann, agus fiú réalta, nuair a bhí sé ina oíche. Thaitin an loch le gach duine. Le gach duine, ach amháin Pigúiça.
“Gabh anseo, a Phigúiça!” a scairt Bolota, a bhí san uisce cheana, a cluasa fada ar snámh cosúil le dhá bháidín. “Tá sé iontach!” “Táim anseo,” a d'fhreagair Pigúiça. “Anseo” a bhí trí choiscéim ón gcladach.
Bhí sí cróga i leith clocha arda, locháin ollmhóra agus ciaróga aisteacha. Ach bhí an loch sin chomh mór! Agus sa lár d'éirigh an t-uisce dorcha, agus ní fhaca sí cad a bhí faoi. Le smaoineamh air amháin, rinne a bolg snaidhm bheag.
Tháinig Fofuxo agus shuigh sé ar an gcladach, gan faic a rá faoi shnámh. “Fanfaidh mé anseo ar feadh tamaill bhig,” ar seisean. “Tá an ghrian go deas.” Shuigh Pigúiça lena thaobh. D'fhéach an bheirt acu ar an uisce, agus bhí siad féin ann freisin, taobh le taobh: husky le súile gorma agus golden ar fad órga.
“An mian leat lapa amháin a fhliuchadh?” a d'fhiafraigh Fofuxo. “Ceann amháin?” “Ceann amháin. Mura dtaitníonn sé leat, baineann tú amach é.”
Shín Pigúiça lapa tosaigh amach agus bhain sí leis an uisce. D'imigh tonnta beaga amach as an áit, ag oscailt ciorcal, agus chrith a scáil mar a bheadh sí ag gáire. Bhí sé fionnuar. Bhí sé suimiúil fiú. “Tá sé fionnuar,” ar sise, ina hiontas.
Ansin dhá lapa. Ansin gach ceann den cheathrar, san uisce éadomhain, san áit nach raibh an t-uisce ach ag clúdach na méara beaga. D'fhan Bolota gar, ar snámh go mall, gan deifir agus gan aon duine a tharraingt.
“Coinníonn an t-uisce muid,” arsa Bolota. “Má dhéanann tú do chorp éadrom, ardaíonn sé thú. An bhfuil fonn ort a fheiceáil?” Agus luigh sí siar, a bolg suas, ag féachaint ar an spéir.
“Fanfaidh mise anseo, san áit a bhfuil bun,” arsa Fofuxo. “Coinneoidh mé thú ó thíos, ar feadh tamaill bhig.” Tharraing Pigúiça anáil dhomhain. Uair amháin. Dhá uair. Agus lig sí don talamh imeacht.
Choinnigh an t-uisce suas í, go bog, mar a bheadh leaba bheag ag luascadh. Bhog sí a lapaí beaga, agus scaoil Fofuxo go mall. “Táim ar snámh!” a scairt sí. “A Fhofuxo, féach! Táim ar snámh!”
Níor imigh sí i bhfad. Go dtí an áit ar mhaith léi, trí bhuille lapa, go dtí scáth an chrainn. Ach bhí sé go leor di filleadh ar an gcladach, a srón ag sileadh agus miongháire uirthi ó chluas go cluas.
Ag deireadh an tráthnóna, luigh an triúr ar an bhféar, ag triomú faoin ngrian, agus an loch ag éirí bándearg leis an spéir. Ní raibh an loch ró-mhór a thuilleadh. Bhí cuma air mar a bheadh cara socair, a d'fhan go raibh sí réidh.
San oíche, ina luí sa leaba bheag, bhí Pigúiça ag mothú fós luascadh an uisce, go réidh, suas agus síos, mar a bheadh cliabhán ann. Dhún sí a súile agus shamhlaigh sí an loch mín, le réalta ann, agus í ag snámh ann, éadrom.
Agus chodail sí mar sin, ag luascadh, gan eagla ar bith.
