Maidin lá na vacsaíne, dhúisigh Pigúiça agus a bolg lán de fhéileacáin. Cinn nach n-eitlíonn, a théann thart agus thart.
“Inniu rachaimid chuig an Dochtúir Croiméal,” arsa Fofuxo. “Díreach le fáil amach an bhfuil tú ag fás i gceart.”
“Tá mé ag fás go breá!” arsa Pigúiça. “Ní gá é a fheiceáil. Creidim féin é.” Agus chuaigh sí i bhfolach taobh thiar de raithneach, nach raibh in ann ach leath dá heireaball a cheilt. Ní dhearna Fofuxo gáire. Shuigh sé lena taobh agus d'fhan sé tamall beag.
“Is gnách go mbíonn eagla ar dhuine,” ar seisean. “Bhí eagla orm féin uair amháin.” “Ort féin?” a d'fhiafraigh Pigúiça, ag breathnú tríd na duilleoga. “Orm féin. Shíl mé gur áit lán de rudaí aisteacha a bhí sa chlinic. Ach ní áit é ach áit ina dtugtar aire dúinn.”
Tharraing Pigúiça anáil dhomhain, tháinig sí amach as an raithneach agus shiúil sí go dlúth le fionnadh órga a cara.
Bhí clinic an Dochtúra Croiméal laistigh de leabharlann chruinn, le seilfeanna in áirsí agus leabhair le sciatháin ag eitilt faoin tsíleáil. Schnauzer le spéaclaí cruinne a bhí sa dochtúir, agus croiméal bán a bhogadh nuair a labhraíodh sé.
“Maidin mhaith, a Phigúiça! Ar dtús, taispeánfaidh mé gach rud duit.” Thaispeáin sé an tóirse beag a fhéachann isteach sa chluas. Thaispeáin sé an steiteascóp, a chloiseann an croí. D'éist Pigúiça le croí Fhofuxo: tum, tum, tum. Ba é an fhuaim ba shocra ar domhan é.
“Agus anois an vacsaín,” arsa an dochtúir. “Pioc beag tapa atá ann, chomh gearr le sraoth. An bhfuil fonn ort cleas a fheiceáil? Féach ar an leabhar lonrach ar an urlár agus comhair cé mhéad leabhar atá ag eitilt.”
D'fhéach Pigúiça. Bhí an leabhar oscailte ag lonrú cosúil le píosa gealaí. Thosaigh sí ag comhaireamh. “A haon, a dó, a trí...” Choinnigh Fofuxo a lapa. “A ceathair!” arsa Pigúiça. “A dhochtúir, tá ceithre leabhar le sciatháin ann!”
“Go maith,” arsa an Dochtúir Croiméal. “Agus tá mé críochnaithe.” “Cheana?” “Cheana.” D'fhan Pigúiça le béal ar leathadh. Níor mhothaigh sí ach beagán, sraoth éadrom, agus sin é. “An é sin amháin?”
“Sin amháin. Bhí tú an-chróga. Ní hé an misneach gan eagla a bheith ort, a Phigúiça. Is é an misneach eagla a bheith ort agus dul ar aghaidh mar sin féin.”
Fuair sí greamán réalta lonrach le greamú ar a lapa. Ar an mbealach ar ais, thaispeáin sí an greamán do na scamaill, agus rinne na scamaill miongháire.
San oíche, ina leaba bheag, smaoinigh Pigúiça ar an lá. Bhí na féileacáin sa bholg imithe, ceann i ndiaidh a chéile. Ní raibh fágtha ach teas deas.
“Cé go bhfuil tú i do chodladh,” a chogar Fofuxo, “foghlaimíonn an vacsaín tú a chosaint.”
D'fhéach Pigúiça ar an réalta ag lonrú ar a lapa. Tum, tum, tum, a rinne a croí, go han-mhall. Agus leis an bhfuaim shocair sin, thit sí ina codladh.
