Bhí leaba bheag nua ag Pigúiça. Bhí sí chomh gorm lena súile, chomh bog le scamall, agus bhí piliúr uirthi i gcruth cnáimhe. Ba í an leaba ba dheise i nDogavios í. Agus bhí sí folamh i gcónaí.
Mar gach oíche, díreach ag am luí, bheireadh Pigúiça ar an bpiliúr cnáimhe agus d'éalaíodh sí go ciúin isteach sa leaba mhór le Fofuxo. Dhreapadh sí isteach, chasadh sí timpeall trí huaire, agus chuachadh sí í féin suas lena bholg mór te.
Bhí an-chion ag Fofuxo uirthi. Ach bhíodh Pigúiça ag ciceáil ina codladh. Chiceáladh sí a chluas, a shrón, a eireaball. Oíche amháin, bhí brionglóid aici go raibh sí ag rith i ndiaidh féileacáin, agus bhrúigh sí Fofuxo amach as an leaba ar fad.
“Pigúiça,” ar seisean ar maidin, agus a chluas iompaithe droim ar ais. “Sílim go bhfuil sé in am duit do leaba féin a thriail.” “Ach beidh mé liom féin ansin,” ar sise, go híseal.
An oíche sin, chuaigh an bheirt acu amach go dtí an pháirc in aice leis an gcrann soilseach. Bhí an spéir lán de réaltaí. Go tobann, scinn réalta reatha trasna na spéire, fsssiú, ag fágáil rian geal ina diaidh.
“Iarr achainí!” arsa Fofuxo. Dhún Pigúiça a súile go daingean. “Ba mhaith liom gan a bheith uaigneach i mo leaba féin,” ar sise.
Ar an mbealach abhaile, rith smaoineamh le Fofuxo. Chabhraigh sé le Pigúiça an leaba ghorm a tharraingt anonn go dtí an fhuinneog. Ón áit sin, d'fheicfeadh sí an spéir ar fad, agus doras a sheomra féin freisin, díreach ar an taobh eile.
Ansin phioc sé cloch bheag mhín ón ngairdín, ceann de na clocha a chanann go bog, agus leag sé í in aice leis an bpiliúr cnáimhe. “Canfaidh sí ar feadh na hoíche,” ar seisean. “Agus má bhuaileann tú an balla trí huaire, buailfidh mise trí huaire ar ais.”
Luigh Pigúiça síos. Bhí an leaba bog i ndáiríre. Bhí an chloch bheag ag crónán, mmm, mmm, go mall. Taobh amuigh den fhuinneog, bhí na réaltaí ag caochadh, agus chuaigh scamall miongháireach thart ag croitheadh slán léi.
Mar sin féin, bhí uirthi é a thástáil. Cnag, cnag, cnag, ar an mballa. Agus ón taobh eile tháinig an freagra: cnag, cnag, cnag. Rinne Pigúiça miongháire sa dorchadas. Bhí sé ann. Cóngarach. Ach ina leaba féin.
D'fhan sí ag féachaint ar an spéir, ag fanacht le réalta reatha eile. D'fhan sí tamaillín. D'fhan sí tamaillín eile. D'éirigh a súile trom, agus lean an chloch bheag uirthi ag canadh.
Ansin thuig sí rud éigin: d'éirigh leis an achainí. Bhí sí ina leaba féin, agus ní raibh sí uaigneach. Bhí na réaltaí aici, an chloch bheag, an fhuinneog agus an cnag, cnag, cnag ar an taobh eile den bhalla.
Rug Pigúiça barróg ar an bpiliúr cnáimhe, shín sí a lapaí amach gan duine ar bith a chiceáil, agus lig sí méanfach fhada fhada.
Agus chodail sí an oíche ar fad, te teolaí, sa leaba bheag ghorm. Ar an taobh eile den bhalla, chodail Fofuxo freisin, agus a dhá chluas san áit cheart.
