“A haon, a dó, a trí... AR AGHAIDH LIBH!”
Rith an scata amach trasna na páirce bláthanna. Chun tosaigh bhí Pigúiça, a cluasa ag eitilt siar. Díreach ina diaidh bhí Nina, an púdal, ag preabadh mar a bheadh spring inti. Ansin Tico, an dachshund, a chosa gearra ag casadh go han-tapa. Agus thiar ar fad, i bhfad siar, bhí Bolota, an basset, a cluasa móra ag scuabadh na mbláthanna.
Bhí Fofuxo ag rith lena dtaobh, díreach le comhluadar a choinneáil leo. Ba í an líne chríochnaithe fréamh mhór ramhar Chrann na Cruinne.
Rith Pigúiça agus rith sí. Ní raibh ach píosa beag fágtha! Ach, díreach ag an deireadh, thug Nina léim ollmhór, boing, agus chuaigh sí thairsti. Bhain sí leis an bhfréamh ar dtús.
“Bhuaigh mé!” a scairt Nina, ag gáire.
Stad Pigúiça. Thit a cluasa. “Níor chomhair sé sin,” ar sise faoina fiacla. “Léim tú. Níl cead léim. Níl mé ag iarraidh imirt níos mó.” Agus shuigh sí síos agus a droim le cách, pus mór ar a srón.
Tháinig Tico, ag séideadh is ag puthaíl, a theanga amuigh. Agus i bhfad ina dhiaidh sin, tháinig Bolota. Bhí sí ag teacht go mall, ag stopadh anseo is ansiúd, le miongháire ollmhór ar a haghaidh fhada.
“Bolota, ba tusa an duine deireanach,” arsa Tico. “Nach bhfuil brón ort?”
“Brón?” arsa Bolota, ag suí síos san fhéar. “Chonaic mé bóín Dé le spotaí bándearga. Agus dúirt bláth ‘tráthnóna maith’ liom. Agus mhothaigh mé an ghaoth i mo chluasa. Ba é an rás ab fhearr ar domhan é!”
Smaoinigh Pigúiça air sin. Bhí sí tar éis rith chomh tapa sin nach bhfaca sí bóín Dé ar bith. Ná bláth, ná gaoth. Ní fhaca sí ach an fhréamh thall.
“Is é an chuid is fearr den rás ná rith le chéile,” arsa Fofuxo, ag luí síos lena taobh. “Níl sa líne chríochnaithe ach an deireadh.”
D'fhan Pigúiça ciúin ar feadh tamaill. Ansin d'éirigh sí, chuaigh sí anonn chuig Nina agus dúirt sí, go híseal: “Comhghairdeas. Bhí do léim an-ard ar fad.” Chroith Nina a heireaball ar fad, bhí sí chomh sásta sin.
“An imreoimid arís?” a d'fhiafraigh Tico. “Rás droim ar ais an uair seo: an duine deireanach a bhuaileann!”
Rinne gach duine gáire. Shiúil an scata go mall, go han-mhall, ag féachaint ar gach bláth agus ar gach bóín Dé. Agus cé a bhuaigh, ar ndóigh? Bolota, a bhí in ann dul níos moille ná aon duine eile.
An oíche sin, luigh Pigúiça síos, tuirseach agus sásta. Ní raibh cuimhne aici níos mó cé a chríochnaigh ar dtús. Bhí cuimhne aici ar an ngaoth ina cluasa, ar gháire an scata, ar an mbóín Dé spotach. Agus leis na cuimhní sin, go han-mhall, dhún sí a súile agus thit sí ina codladh.
