Tic, tac, tic, tac. Bhí cuma ar chloc an tseomra go raibh sé ag siúl chomh mall le seilide an oíche sin. Oíche Nollag a bhí ann i nDogavios, agus ní raibh Pigúiça in ann codladh.
Bhí casadh déanta aici ar dheis. Casadh ar chlé. Bhí comhaireamh déanta aici go dtí céad, faoi dhó. Gan tairbhe ar bith. Bhí a súile gorma ar oscailt fós, cosúil le dhá ghealach bheaga.
Bhí cúis amháin leis: an oíche sin, bhí Daidí na Nollag le gabháil thar Dogavios. Agus bhí fonn mór, mór, mór ar Phigúiça a charr sleamhnáin a fheiceáil.
Shleamhnaigh sí go ciúin isteach i seomra Fhofuxo. “A Fhofuxo, an bhfuil tú i do dhúiseacht?” D'oscail sé súil órga amháin. “Táim anois,” ar seisean, ag méanfach. “Cad atá cearr, a Phigúiça?”
“Tá an Nollaig ag teacht go han-mhall,” a ghearán sí. “Ba mhaith liom gur amárach é anois díreach.” Rinne Fofuxo gáire íseal. “Ní thagann amárach go dtí go gcodlaíonn duine. Sin mar a oibríonn sé.”
“Mar sin fanfaidh mé i mo dhúiseacht go dtí go dtiocfaidh sé,” arsa Pigúiça. “Agus feicfidh mé Daidí na Nollag!” Smaoinigh Fofuxo ar feadh nóiméid. Ansin d'éirigh sé, thóg sé an phluid agus dúirt sé: “Togha. Ach fanfaimid mar is cuí.”
Chuaigh an bheirt acu go dtí fuinneog an tseomra suite. Leag Fofuxo an phluid ar an urlár, go bog, agus luigh Pigúiça lena thaobh. Taobh amuigh, bhí an spéir bhándearg tar éis éirí domhain, lán de réaltaí.
“Is obair é fanacht freisin,” a mhínigh Fofuxo. “An chéad rud, comhaireann muid na réaltaí a chaochann.” Chomhair siad iad. Shroich Pigúiça a dó dhéag agus chaill sí an comhaireamh, mar bhí sí féin ag caochadh leo.
“An dara rud, éistimid.” D'éist siad. Bhí clocha an ghairdín ag canadh hmmm an-íseal. Chuaigh scamall miongháireach thar bráid, go mall, agus dúirt sé oíche mhaith.
“An tríú rud,” arsa Fofuxo, “ligimid don fhanacht éirí trom agus deas, cosúil le pluid.” Níor thuig Pigúiça go hiomlán é. Ach leag sí a ceann ar a bholg te, díreach le triail a bhaint as.
D'ardaigh agus d'ísligh bolg Fhofuxo, go mall. Suas. Síos. Bhí sé cosúil le fanacht ar thonn bheag.
“A Fhofuxo,” a chogar Pigúiça, “cad a tharlóidh má thagann Daidí na Nollag agus mo shúile dúnta?” “Ansin beidh a fhios aige gur fhan tú le fonn,” a d'fhreagair Fofuxo. “Agus fágfaidh sé do bhronntanas le cineáltas breise.”
Rinne Pigúiça miongháire. Bhí sé ag éirí deacair a súile a choinneáil ar oscailt. D'fhéach sí ar réalta amháin. Ansin ar cheann eile. Ansin ar sholas beag doiléir amháin.
I bhfad i gcéin, i bhfad i bhfad uaithi, chuala sí rud éigin ag glingeadh. Ding-dong, ding-dong, cloigíní beaga. Nó an í an chloch a bhí ag canadh? Ní raibh a fhios ag Pigúiça a thuilleadh.
Rinne sí miongháire lena súile dúnta, cuachta sa phluid, agus d'fhan sí leis an Nollaig ar an mbealach is deise ar fad: ina codladh.
