Tá an Crann Uilíoch chomh hard sin go dtéann na scamaill mhiongháireacha faoina chraobhacha uachtaracha. Agus um Nollaig, ba mhaith le gach duine i nDogavios é a mhaisiú.
Tháinig an scata go moch, gach duine le bosca. Thug Bolota liathróidí beaga dearga. Thug Tico ribíní. Thug Pigúiça crobhaing bláthanna a bhí fuaite aici féin.
Tháinig na dineasáir go luath ina ndiaidh. Tháinig Trici, an tricératops beag, ag trotáil, agus liathróidí ag crochadh óna trí adharc bheaga. Tháinig Rex ina diaidh, an tíreanasár óg, ag iompar bosca lena lámha giorra, agus beagnach thit sé uaidh, plimp.
“Cuirfidh mise ar na craobhacha íochtaracha iad,” arsa Trici, agus thosaigh sí ag crochadh, liathróid amháin ar gach géagán. Thóg Fofuxo, mór agus cineálta, Pigúiça ar a dhroim le hairde na súl a mhaisiú.
Nuair a bhí siad críochnaithe, bhí an crann go hálainn go dtí an lár. Bhí barr an chrainn ar iarraidh, áit na réalta, thuas ar fad. Bhí sé chomh hard sin nach raibh aon duine in ann é a shroicheadh.
Rinne Rex iarracht. Shín sé a lámh chomh fada agus a d'fhéad sé. Faic. Rinne sé iarracht léim. Plimp! Bhí na duilleoga ag luascadh, ach faic. “Ba mhaith liom cabhrú,” ar seisean, a cheann cromtha. “Ach tá mo lámha ró-ghearr.”
Ansin chuala siad fuaim, trup, trup, trup, an-mhall, cosúil le coiscéimeanna sléibhe. Bean Mhuineálach a bhí ann, an diplodocas mór, ag teacht lena muineál chomh fada sin gur shroich a ceann an áit i bhfad roimh a corp.
“Chuala mé go bhfuil réalta ag fanacht le muineál,” ar sise, lena glór socair mar is gnách. Agus thóg sí an réalta órga go han-chúramach idir a fiacla.
Shín sí a muineál, shín agus shín, tríd na scamaill mhiongháireacha, a d'oscail bealach. Nuair a shroich sí an barr, chuir sí an réalta ar bharr an chrainn, í ag crochadh ó ribín fada. Cling! Las an réalta.
Ach bhí an ribín ag luascadh sa ghaoth. “Teastaíonn duine uainn thíos le barr an ribín a cheangal den stoc, go daingean,” arsa Bean Mhuineálach. “Duine le lámha beaga láidre.”
D'ardaigh Rex a cheann. Rith sé, rug sé barróg ar an stoc agus cheangail sé snaidhm theann, mar nach bhféadfadh ach lámha giorra a dhéanamh. D'fhan an ribín ciúin, d'fhan an réalta daingean.
D'fhéach siad ar fad suas. Bhí gach liathróid ag léiriú sholas na réalta, agus las an Crann Uilíoch amhail is dá mbeadh sé lán de ghrianta beaga ina gcodladh.
“Is é Rex a rinne an réalta slán,” arsa Bean Mhuineálach. Chuir Rex a bhrollach amach agus d'éirigh a leicne glasa beagán dearg.
Luigh siad ar fad faoin gCrann Uilíoch. Chuachaigh Bean Mhuineálach timpeall orthu, cosúil le piliúr fada te, agus thosaigh sí ag insint scéil, go han-íseal. Chuala Trici an chéad abairt. Chuala Rex an dara ceann. Níor chuala Pigúiça an tríú ceann.
Chaoch an réalta thuas go mall, uair amháin, mar a déarfadh sí oíche mhaith. Agus thit an choill ar fad ina codladh.
