I nDogavios, bíonn na scamaill ag miongháire beagnach i gcónaí. Ach an tráthnóna sin, tháinig scamall liath ar imeall na spéire, gan miongháire air, agus thosaigh sé ag déanamh: GRÚÚÚM.
Fuaim mhór a bhí ann, a chuir an talamh ag creathadh beagán. Stop na clocha ag canadh. Dhún na bláthanna.
Phreab cluasa Phigúiça, a bhí ag súgradh in aice leis an sruthán. “Nach mór an torann é!” ar sise. Agus ansin thug sí faoi deara go raibh duine ar iarraidh ón súgradh. “Cá bhfuil Rex?”
Chuardaigh siad is chuardaigh siad. Bholaidh Fofuxo agus dhírigh sé ar charn duilleog ollmhór. Istigh ann, bhí rud éigin glas ar crith, agus eireaball fada ag luascadh amach.
Bhain Pigúiça duilleog as an mbealach. Bhí Rex ann, cuachta ina liathróid, a lámha giorra ar a chluasa. “A Rex?” ar sise go ciúin. “An bhfuil tú ceart go leor?”
“Níl eagla orm,” arsa Rex, a ghlór ar crith. “Níl ann ach... go bhfuil eagla beag orm. Ceart go leor, tá eagla mhór orm.” GRÚÚÚM! Phreab sé.
Shuigh Pigúiça lena thaobh. Ní dúirt sí nach raibh ann ach faic. Dúirt sí amháin: “Baineadh geit asamsa freisin an chéad uair.” Shuigh Fofuxo ar an taobh eile, ina bhalla te fionnaidh.
“An bhfuil a fhios agat cad a cheapaim?” arsa Pigúiça. “Ceapaim nach bhfuil an scamall sin crosta. Tá codladh air. Agus nuair a bhíonn codladh mór ar dhuine, déanann sé srann.” Chaith Rex súil idir a mhéara. “Srann?” “Éist arís.”
GRÚÚÚM, arsa an scamall. Dúirt Fofuxo “Hunf” agus rinne sé srann bheag, as spraoi. Rinne Rex gáire. Rinne an scamall srann arís, agus d'fhreagair Fofuxo le srann eile. Rinne an bheirt acu srann le chéile, agus lig Rex gáirín as, agus ceann eile.
Ansin thosaigh an bháisteach, go séimh: plic, plic, plac. Chuir Rex a cheann amach as na duilleoga. Bhí an scamall liath ag imeacht go mall, ag tarraingt na báistí ina dhiaidh mar a bheadh pluid, agus ag an deireadh lig sé méanfach bheag, grúúm, i bhfad uainn.
“Tá sé ag dul a chodladh,” arsa Rex. “Tá,” arsa Pigúiça. “Agus tusa?” Smaoinigh Rex. “Sílim go bhfuil mise freisin.”
D'fhill an triúr ar phluais Rex, agus chlúdaigh Pigúiça an doras le díon beag duilleog. Gach uair a tháinig srann ón gcian, dúirt sí: “Oíche mhaith, a scamaill.” Agus d'fhreagair Rex go híseal: “Oíche mhaith.”
Bhí na sranna ag éirí chomh i bhfad uainn nach raibh siad le cloisteáil beagnach. Bhí Rex ina chodladh cheana, a lámha giorra ag barróg carn duilleog, amhail is dá mbeadh sé ag barróg an scamaill féin. Thit Fofuxo ina chodladh ina dhiaidh. Ba í Pigúiça an duine deireanach, ag éisteacht leis an mbáisteach, plic, plic, plic, go dtí gur chas an bháisteach ina codladh.
