Ar chonair na coille, idir stoic thiubha agus caonach bog, chonaic Pigúiça rud cruinn ag lonrú ar an talamh. Ubh a bhí ann. Ubh mhór, de dhath péitseoige, agus réalta beaga péinteáilte uirthi.
Chrom sí síos, fiosrach, agus leag sí a srón ar an bplaosc. Bhí sé fuar. Agus istigh, an-íseal, rinne rud éigin cnag. Cnag, cnag.
“A Fhofuxo!” a ghlaoigh sí. “Tá duine éigin istigh anseo!” Tháinig Fofuxo agus chuir sé a chluas leis an ubh. “Tá, go deimhin,” ar seisean. “Agus tá sé fuar. Caithfimid é a théamh.”
Thug an bheirt acu an ubh, go han-mhall, go teach Bhean Mhuineálach. D'fhéach sí uirthi, smaoinigh sí, agus dúirt sí: “B'fhéidir gur ubh dineasáir thaistil í. D'fhág sé an ubh i nead na conaire agus níor fhill sé fós. Tá an leanbh seo beagnach réidh le teacht.”
Rinne Pigúiça nead le pluid, le cúisín agus le carn duilleog bog. Chuir sí an ubh sa lár agus luigh sí timpeall uirthi, go dlúth, cosúil le madra ag barróg liathróide.
Ach níl sí an-mhaith ag fanacht socair. Cúig nóiméad ina dhiaidh sin, bhí sí ag corraí. Deich nóiméad ina dhiaidh sin, bhuail sí an ubh beagnach de thaisme. “Aire!” arsa Fofuxo. “Caithfidh duine a thugann aire do dhuine beag a bheith mall agus bog.”
“Mall agus bog,” arsa Pigúiça. Tharraing sí anáil dhomhain, scaoil sí a lapaí agus d'fhan sí ciúin. Chuaigh scamall thar bráid. Chuaigh ceann eile. Bhí sí ag foghlaim fanacht gan deifir.
Bhí Fofuxo ag malartú léi. Gach uair an chloig, bhí duine acu leis an ubh, agus an duine eile ag codladh nóiméad. Tháinig an oíche, agus thosaigh cloch an ghairdín ag canadh don ubh, hmmm, hmmm.
Ansin d'éirigh an cnagadh níos láidre. Cnag, cnag, CNAG. Agus tháinig scoilt bheag bídeach sa phlaosc, agus gob an-bheag le feiceáil.
“Tá sé ag teacht!” a chogar Pigúiça, a súile ar leathadh. Tháinig Fofuxo gar. Choinnigh an bheirt acu a n-anáil.
Crac. D'oscail an plaosc cosúil le bláth, agus amach as tháinig dineasár leanbh de dhath péitseoige, chomh beag sin gur oir sé dá lapa. Bhí súile móra fliucha air agus eireaball a bhí ag luascadh as smacht.
“Píp,” arsa an leanbh, go han-íseal. Mhothaigh Pigúiça a croí ag leá. “Haigh, a Pitico,” ar sise. Ba é an chéad ainm a tháinig chuici, agus d'oir sé go maith.
Bhí Pitico ar crith. Tharraing Pigúiça go cúramach é in aice lena bolg, áit a raibh sé te, agus chlúdaigh Fofuxo an bheirt acu leis an bpluid. Lig Pitico méanfach bheag bídeach, níos mó gob ná béal.
“Amárach cabhróidh Bean Mhuineálach linn a theaghlach a aimsiú,” a chogar Fofuxo. “Ach anocht tá sé linne.”
D'fhéach Pigúiça ar an gcréatúirín beag sin a bhí ag análú le rithim a hanála féin. Don chéad uair, thuig sí gur minic a chiallaíonn tabhairt aire do dhuine fanacht an-chiúin. Agus ar an mbealach sin, ciúin, a thit sí ina codladh.
